9 — 



DE INWERKING VAN KLAVER EN GRASBEDEKKINC VAN DEN GROND OP 

 DEN GROEI VAN JONGE BOOIIIEN. 



Het is een bekend feit, dat jonge boomen,die in een' bodem 

 staan, welks oppervlakte met eene samenhangende gras-, 

 klaver- of lucernezode bedekt is, niet best vooruit willen. En 

 geen wonder. De nog jonge boomen hebben wortels, welke 

 nog zeer weinig diep gaan; zij moeten dus hun water putten 

 uit de dicht bij de oppervlakte gelegen lagen van den grond. 

 Is nu de bodemoppervlakte met eene dichte zode van planten 

 bedekt, dan vangt deze het neervallende hemelwater op, 

 't welk den grond dus voor 't meerendeel onthouden wordt. 

 Ook neemt de bodembedekking met kruidachtige planten groote 

 hoeveelheden Avater uit den grond op, w^iardoor de ondiep 

 wortelende jonge boompjes gebrek lijden. De dieper worte- 

 lende oudere boomen kunnen wel is waar beter tegen zoo'n 

 bodembedekking van zodevormende kruidachtige gewassen; 

 maar toch lijden ook zij er onder. 



Watergebrek is voor jonge boomen wel het grootste 

 bezwaar, aan de bedekking van den bodem door klaver, 

 lucerno of gras verbonden. Ook de voedselonttrekking door 

 de bedoelde kruidachtige planten is niet geheel zonder beteeke- 

 nis; maar zeker is van nog meer belang het feit, dat de met 

 eene zode overdekte bodemoppervlakte minder geschikt is om 

 de lucht in den grond te doen toetreden dan eene niet bedekte 

 bodemoppervlakte . 



In de « Mitteilungen über Obst-und Gartenbau " , uitge- 

 geven onder redactie van R. Goethe (jaargang XIV, bl. 145), 

 worden een paar voorbeelden aangehaald, waaruit overtui- 

 gend de schade blijkt, door eene zodeachtige bodembedekking 

 aan ooftboomen teweeggebracht. De hoofdn^dacteur Goethe 

 maakt daar melding van drie even oude appelboompjes, van 



