M'ij zullen van deze plant een volledige levensbeschrij- 

 ving geven, wanneer wij over de uitslagen van het onderzoek 

 zullen ingelicht zijn. ^Viji willen ons thans l)epalen bij het 

 aanhalen van enkele waarnemingen, die eveneens door Laurent 

 gedaan ^^'erden en voor de praktijk wel eenig nut opleveren. 



Over de proeven met het zaaien van klaverwarkruid, die 

 op een paar plaatsen (Calmpthout en Beverloo) in de Kempen 

 (Belgische heidestreek) en te Brussel geen resultaat opleverden, 

 terwijl zij op een twaalftal plaatsen in het oostelijk gedeelte 

 van België wel gelukten, zullen wij hier niets zeggen, daar die 

 proeven te weinig talrijk zijn en Laurent zich trouwens zelf 

 onthoudt daaruit eenige gevolgtrekking af te leiden. 



Belangrijker is « de afdoende uitslag, die dit jaar (1899) 

 verkregen werd in den proeftuin, die aan den botanischen tuin 

 van het Staatslaiidbouwinstituut (te (iemljloers) is gehecht. 

 Het terrein bestaat uit vijf pcrceelen, waarvan elk ieder jaar 

 aanzienlijke hoeveelheden (hoeveel?) meststoffen ontvangt nl. : 



I. salpeterzuur natrium (sodanitraat of chilisalpeter), 

 zwavelzure ammoniak ; 



II. kaïniet (potasciizoutcn) ; 

 lil. kalksuperphosphaat ; 



IV. kalk; 



V. chloornatrium (keukenzout). 



Op ieder perceel werd weideklaver [Tri foliam pratense) 

 en klavcrwarkruid gezaaid. Het warkruid was zeer krachtig 

 op de perceelen met kalk en vooral met kaïniet terwijl er 

 weinig te vinden was op het perceel met stikstofmest(I) en hoe- 

 genaamd geen op dat met kalksuperphosphaat. 



Op het 5'" perceel (met chloornatrium) was de klaver 

 kwijnend, maar vrij \\\n w^arkruid. Wanneer men deze 

 laatste proef, die het volgend jaar zal herhaald worden, bui- 

 ten rekening laat, mag men besluiten dat potaschzouten en 

 kalk de klaver vatlmar maken om iloor het warkruid ovcrrom- 



