— 45 — 



OVER HET AANBINDEN VAN PAS GEPLANTE BOOIÜEN. 



In de« Mitteilungen über Obst-undGartenbau»,Yerschij- 

 iieiide onder hoofdredactie van D"" R. Goethe te Geisenheim, 

 (Jaargang XY, n" 5, bl. 69), komt een opstel voor van G. 

 Schilling, getiteld « Zur Sommerbehandlung frisch geplfanz- 

 ter Obstbaunie », waaraan ik — zonder het geheele artikel 

 over te nemen — het volgende ontleen, onder bijvoeging van 

 enkele opmerkingen van mijzelven. — Dikwijls lijden de 

 jonge hoornen door het aanbinden, en toch is dit een noodza- 

 kelijk kwaad. Om het nadeel van het aanbinden zoo gering 

 mogelijk te doen zijn, neme men in de eerste plaats een paal, 

 die van de schors beroofd is. Een paal, waar dedoode schors 

 nog omheen zit, biedt aan allerlei insekten geschikte plaat- 

 sen om er weg te kruipen en te overwinteren ; ook worden 

 met zoo'n ruwe paal allerlei insekten, die erop zitten 

 — zooals schildluizen — in kweekerijen en boomgaarden 

 binnengesleept. Een gladde, ontschorste paal biedt dit 

 gevaar niet. — De paal moet verder goed recht zijn, en hij 

 mag niet tot in de kroon reiken ; anders zou hij bij wind deze 

 beschadigen. Palen van eene doorsnede van 10 a 12 cm. 

 aan hun ondereinde en van 5-6 cm., aan hun boveneinde 

 zijn 't best. 



Vaak bindt men hetverplante boompje met twee of drie 

 banden stijf aan de paal vast. Dit is geheel verkeerd; het 

 mag alleen toepassing vinden wanneer het er om te doen is, 

 een' krommen stam zooveel mogelijk recht te doen worden. 

 In alle andere gevallen is een enkele band niet alleen vol- 

 komen voldoende, maar ook veel beter dan twee of drie. 

 Bovendien moet de pas geplante boom maar losjes worden 

 vastgebonden, bijv. met wilgenteen. Ook later, wanneer 

 de boom vastgegroeid en de aarde stevig in elkaar gezakt 

 is, binde men hem met niet meer dan één' band vast, en 



