— ()3 — 



gehecht. Vd 7ijne verslagen blijkt duidelijk, dat hij een volle- 

 dige bemestiüg (dus met stikstof- phosphor- en kaliumhou- 

 dende meststoffen) de ratel volkomen of nagenoeg volkomen 

 verdwijnt, zoo dat de weinige in leven gebleven exemplaren 

 slechts langzaam en kwijnend groeien en veelal zoo laat bloeien, 

 dat bij het maaien nog geen rijpe zaden aanwezig zijn. Of dit 

 nu een rechtstreeksch gevolg is van de werking dier msst- 

 stofFen op de ratel, dan wel of zij onrechtstreeks haar invloed 

 laten gevoelen door den groei te bevorderen van de goede 

 weideplanten die dan den ratel zouden verstikken, is hierbij uit 

 een practisch oogpunt van minder belang. 



Uit de verslagen van De Cai.uwe blijkt echter ook dat 

 de genoemde meststoöen ieder afzonderlijk, of twee aan twee 

 vereenigd, geen afdoende werking tegenover de ratel vertoonen, 

 evenals een zeer krachtdadige groei en een hooge opbrengst 

 slechts door het gelijktijdig toedienen der drie meststoffen 

 verkregen wordt. Chloorkalium alleen was niet in staat 

 de ratel te doen verdwijnen. 



Eindelijk blijkt nog uit dezelfde proeven dit de nawerking 

 der phosphor- en potaschhoudende meststoffen (1) het eerst- 

 volgend jaar nog zeer krachtig is, doch daarna spoedig afneemt, 

 wat de opbrengst betreft, terwijl daarentegen de gunstige ge- 

 volgen van de bemesting, wat het verdwijnen van de ratel 

 aangaat, het derde jaar nog slechts weinig afgenomen zijn. 



Ziehier nu eenige formulen van bemesting, die bij de proe- 

 ven werden gevolgd en goede uitslagen gaven. De lezer zal bij 

 gelegenheid de eene of de andere kunnen toepassen of ze, al 



(1) Van de nawerking vau het sodanitraat zal wel in de meeste gevallen 

 geen sprake zijn, daar deze stof, door haar groote oplosbaarheid, slechts vrij 

 korten tijd in de bovenstaande aardlaag aanwezig blijft. 



