— TS — 



liet zwamm^'oolium langzamer door de weefsels dan de twijg 

 zelf groeit, zoodat op een' zekeren afstand van de basis van 

 den heksenbezemtwijg af, de bastcellen haren groei voleindigd 

 hebben, eer het mycelium erin binnentreedt. Zoo laat zich 

 gemakkelijk inzien dat do basis van den heksonbezemstam zeer 

 sterk verdikt is, terwijl de toppen zijner vertakkingen er geheel 

 normaal uitzien. (Zie PI. O, S.) 



De heksenbezems gedragen zicli — gelijk boven herhaal- 

 delijk werd gezegd — niet meer in de eerste plaats als takken 

 van de voedsterplant, maar veeleer als zelfstandige organis- 

 men. Zoo hebben zij dan ook een' zelfstandigen levensduur, 

 di(^ veelal korter is dan de levensduur van den tak des booms, 

 dien zij vervangen. Toch leeft de heksenbezom als zoodanig 

 betrekkelijk lang. Zeer kort echter leven vaak de verschil- 

 lende takken van den heksenbezem. En waar deze takken 

 afsterven, komen natuurlijk slapende knoppen tot ontwikke- 

 ling, welke anders voor goed waren blijven rusten ; even als 

 dit het geval is, wanneer normale takken worden afgesneden 

 of verwond. 



Wat is nu echter de oorzaak van het vroegtijdige afsterven 

 van de twijgen van den heksenbezem ? Zonder twijfel moet 

 deze worden gezocht in den onvolkomen toestand, waarin vele 

 van de weefsels van dit lichaam steeds blijven. De dunwandigo 

 kurkcellen, het losse en protoplasmarijke l)astparenchym, 

 zoowel als de onvolledige vorming van andere,' weefsels maken, 

 dat de twijgen en dat ook de hoofdas \an de heksenbezems 

 minder dan noi'male takken, weerstand kunnen bieden aan 

 nadeelige invloeden, waaronder de winterkoude zeker Avel 

 een belangrijke rol speelt. Zoo laat zich het spoedig afsterven 

 der heksenbezem takken, eventueel ook der heksenbezems zel- 

 ven, verklaren. 



Nog een andiM' gevolg heeft de onvolkomen ontwikkeling 

 der he'ksenbezemweefsels. De heksenbezem takken vertoo- 



