— <)4 — 



van het « wit » verschoond en aldus kan een besmette plant 

 weer uitgroeien en, althans gedeeltelijk, de geleden schade 

 inwinnen ; meestal echter ontwikkelt de wortel, die het eenig 

 verkoopbare en dus waarde hebbende gedeelte van de plant is, 

 zich als het ware niet of slechts zeer onvolkomen, zoodat men 

 zich wel eens gelukkig acht als een besmet perceel tuingrond een 

 halve opbrengst geeft, daar het meer dan eens voorkomt, dat de 

 oogst nauwelijks den arbeid van het rooien der wortels loont. 

 De tweejarige schorseneeren schijnen, over 't algemeen, van 

 het « wit " niet te lijden te hebben. 



* 



Het wit der schorseneeren wordt teweeggebracht door eene 

 zwam, Cystopus Tragopogonis Schroet [C. cubicus LÉv.), 

 die evenals de zwam der aardappelziekte tot de familie der 

 Peronosporaceeën behoort. 



Het mycelium van Cystopus leeft niet in de cellen, maar 

 tusschen de cellen van het blad weefsel (in de intercellulaire 

 ruimten) van de waardplant; het zendt in de cellen alleen korte 

 vertakkingen, waarin zij slechts zeer ondiep doordringen; deze 

 vertakkingen zijn zuigdraden of haustoriën, door middel 

 van welke het mycelium zich ten koste van de levende cellen 

 voedt. 



Uit het mycelium ontstaan daarenboven, onder de opper- 

 huid, andere korte vertakkingen, die enkelvoudig blijven : dit 

 zijn de vruchtbare draden of hyphen, die aan hun top een rij of 

 een keten sporen vormen. Deze sporen — conidiën of conidio- 

 sporen — zijn tweeërlei : de eind- of topspore van ieder keten 

 is meestal grootcr, samcngedrukt kogelvormig, met zeer dikken 

 kleurloozen wand; de andere sporen van iedere keten zijn kort- 

 cylindrisch met een dunnen wand en een verdikten ring in haar 

 midden . ledere spore is van de volgende door eene betrekke- 

 lijk zoor kbïino tusschencol gescheiden. — 



