— 05 — 



Vele takken met rijen of ketens conidiën ontwikkelen zich 

 naast elkander, veroorzaken vooreerst een geringe uitzetting 

 der opperhuid (waardoor de melkwitte blaasjes ontstaan) — en 

 eindelijk doen zij de opperhuid openbarsten. Alsdan worden de 

 conidiën in vrijheid gesteld. 



Deze sporen zijn in staat onder gunstige voorwaarden (b. v. 

 voldoende vochtigheid en warmte), onmiddellijk te kiemen, 

 reeds na 2 of 3 uren gedurende den zomer, na 3 dagen soms in 

 het najaar. Zij geven alsdan het aanzijn aan zwermsporen. 

 d. w. z. sporen, die gedurende de eerste uren van haar bestaan 

 zich zelfstandig bewegen kunnen door middel van trilharen of 

 ciliën. Bij de hier besproken soort is ieder zwermspore voor- 

 zien van twee ongelijke groote ciliën, die zijlings geplaatst zijn. 

 In een druppeltje water kunnen dergelijke zwermsporen zich 

 vrij snel verplaatsen. De beweging der zwemsporen duurt ech- 

 ter over 't algemeen slechts korten tijd; daarna komt de spore 

 tot rust, de trilharen worden daarbij gewoonlijk ingetrokken 

 en de zwermspore kiemt : zij vormt een kiembuis, die in staat is 

 in een nieuw blad te dringen en er de besmettingover te brengen. 



Daar de conidiën zeer licht zijn en in zeer grooten getale 

 worden voortgebracht, is het gemakkelijk te begrijpen waarom 

 de ziekte zich met zulke verbazende snelheid kan voortplanten ; 

 de wind speelt daarbij natuurlijk een belangrijke rol. 



Behalve de conidiën, die de spoedige verspreiding der ziekte 

 gedurende den zomer teweegbrengen, bestaat nog een andere 

 soort sporen, n. 1. de eisporen of oosporen. Deze eisporen 

 worden voortgebracht door hetzelfde mycelium als dat waarop 

 de conidiën ontstaan, doch van binnen in het blad weefsel van de 

 waardplant. De eisporen hebben een dikken, wrattigen wand en 

 blijven in het bladweefsel besloten, tot het door den dood en de 

 daaropvolgende langzame verrotting uit elkander valt. Eerst 

 in het volgend voorjaar kiemen deze eisporen en geven dan, 

 evenals de conidiën, het aanzijn aan zwermsporen, die alsdan 

 het uitgangspunt worden van een nieuwe besmetting. 



