lijks plaats genoeg heeft oin met tegen het lichaam Opge- 

 trokken pooten onheweeglijk te zitten. Die holte is gedu- 

 rende zijne ontwikkeling door het insect zelf gevreten 

 geworden, nadat het als eene, zeer kleine larve uit het ei 

 was te voorschijn gekomen. Deze is daarhij zeer spaar- 

 zaam en zorgvuldig te werk gaan : zij heeft maar juist de 

 vereischte hoeveelheid voedsel weggenomen om het tot den 

 toestand van volkomen insect te kunnen hrengen; zij heeft 

 maar juist de ruimte genomen, die haar volstrekt noodig 

 was en zij heeft daarenboven de zaadhuid ongeschonden 

 gelaten, waardoor als het ware hare «Avieg» voor de buiten- 

 wereld afgesloten wordt. 



Bij het einde van den winter of bij het begin der lente 

 bevrijdt de erwtenkever zich zelf uit zijne te eng geworden 

 wieg; hij bijt de zaadhuid rondom los, zoodat het dekseltje 

 los komt en zoodra dit gebeurt, verlaat de kever zijne wo- 

 ning. Zulke erwten vertoonen dan een ledige, opene, nage- 

 noeg cirkelronde, van binnen rond gewelfde holte. 



De beschadingen, die andere insecten aan de erwt toe- 

 brengen, zijn immer onregelmatig en daardoor steeds 

 gemakkelijk te onderscheiden. Zoo b. v. leven de rupjes 

 van de erwtenbladroUers {Grapholit/ia dorsana F. en 

 G. nebritana Treitschke) eveneens in de peulen der erwt 

 en vreten er aan de zaden. Dikwijls genoeg gebeurt het 

 dat bij het doppen van erwten, men in de peulen deze rupsjes 

 aantreft; zij hebben een lichtgroene of oranjegele kleur en 

 een bruinen of zwarten kop, terwijl tevens de rugzijde van 

 het voorborststuk en een gedeelte van het laatste lid van 

 't lichaam bruin of zwartgekleurd zijn; de erwten vertoonen 

 dan uitgevreten groeven en plaatsen, waar geknaagd werd; 

 bij deze vreterij werd, daar zij van buiten af plaats had, de 



