— 112 — 



tegen elkander aanliggen. De eigenlijke kiem, namelijk 

 liet wortelje en liet toekomstig stengeltje, waaruit de nieuwe 

 erwtenplant zal groeien en dus verreweg het belangrijkste 

 gedeelte van het zaad, is vrij klein. Slechts wanneer de 

 kiem ongeschonden is gebleven, kan het zaad tot een nieuwe 

 plant aanleiding geven. Daarentegen verdragen erwten en 

 andere Vlinderbloemigen het wegnemen van vrij groote 

 gedeelten der zaadlobben, die slechts voorraadkamers voor de 

 jonge plant zijn, zonder daarom hare kiemkracht te verlie- 

 zen ; niettegenstaande deze verminking ontwikkelt zich de 

 kiem tot een kleine plant, die alleen maar wat trager groeit, 

 en des te trager maar gelang men een grooter gedeelte der 

 zaadlobben heeft weggenomen. — "Wanneer men nu aange 

 taste erwten onderzoekt om te zien waar de holte zich 

 bevindt, dan treft men er een aantal aan, waar deze op de 

 plaats van de kiem is aangelegd geworden en waarvan dus 

 onvermijdelijk het kiemvermogen verloren is gegaan ; maar 

 van den anderen kant zijn ook vele zaden, waarbij de holte 

 ver van de plaats (1) van de kiem gelegen is en waarvan dus 

 de kiem ongeschonden is bewaard gebleven. Er dient 

 hierbij opgemerkt te worden dat, voor zoover de waarne- 

 mingen strekken, het insect geen bijzondere geschiktheid 

 schijnt te bezitten om de gevaarlijke plaats (waar de kiem 

 ligt) te vermijden en de zaadlobben te verkiezen. Nochtans 

 zou men zulks d priori kunnen verwachten hebben, want 

 het insect zou natuurlijk voordeel hebben het leven van de 

 kiemen te sparen, die alleen nieuwe erwtenplanten en dus 

 bloemen kunnen leveren, waarop het zijne eitjes zal kunnen 

 leggen. (2) 



(1) Deze plaats is uitwendig gemakkeli,jk te herkennen door haren 

 driekanten vorm en hare bleekere kleur. 



(2) Er is dus naar ons oordeel geen reden om met Frank aan te nemen, 

 dat hier " een weder/.ijdsche verdraagzaamheid van twee met elkander 



