— 110 — 



door de peul om een ei rechtstreeks in de nog zeer jonge 

 erwt te leggen; misscliien ook wordt het ei eenvoudig aan 

 de oppervlakte van de peul gelegd en is later de kleine eruit 

 te vooi'schijn gekomen laiye in staat door de peul te dringen 

 om de zaden te bereiken. (1) Een opening langswaar heteiin 

 de peul zou gelegd zijn of langswaap de larve in de peul zou 

 gedrongen zijn, is latei' niet nieei' te vinden, daar de daar- 

 door veroorzaakte kleine wonde door het nog weeke weefsel 

 van de peul wordtgesloten. Zoo, wanneer men in de tweede 

 helft van Juli de rijpwordende, doch nog groene peulen 

 onderzoekt, is geen spoor van opening meer te ontdekken en 

 slechts met veel moeite vindt men op de reeds volwassen, 

 doch nog weeke erwten, een puntje, dat de plaats aanduidt, 

 waaronder de zaadhuid de zeer jonge witte larve, die pas 

 1 millimeter groot is, verborgen zit. 



Het aantal kevers moet niet zeer groot zijn om in een 

 erwtencultuur veel schade teweeg te brengen. Immers 

 ieder wijfje legt ongetwijfeld talrijke eieren, en voor ieder 

 eitje is een erwt noodig. 



Als wij nu al het voorgaande goed nagaan, dan blijkt 

 het wel dat in een erwtenoogst alleen dan erwtenkevers zul- 

 len aangetroffen worden, wanneer tijdens de vruchtzetting 

 levende erwtenkevers op het veld voorkwamen. — Deze 

 erwtenkevers stammen noodzakerlijkerwijze af van de vorige 

 cultuur en kunnen langs drie wegen den erwtenakker 

 bereikt hebben : 



(1) Volgens Chiltenden legt de kever tijdens deu bloeitijd der erwt, de eitjes 

 één voor één op de peulen, die nog maar pas van de bloemenhulsels zijn vrij 

 gekomen; na eenige dagen kruipt de larve uit- hel eitje te voorschijn en vreet 

 zich een kleinen gang dwars door deu peulwand heen naar de naastgelegen 

 erwt. 



