— 128 — 



hetzij aan de oppervlakte der schildjes, of Avel aan wond- 

 randen of in sleuven en diepten voor den daii'. /^ii hel)l)en 

 een stevigeu zwarten wand en een Ivlein osliuin (opening) 

 niet of zonder papilla (verhevendheid) en bevatten talrijke 

 smalknotsvormige, 8-sporige asci (sporenbuizen). Hunne 

 breedte of middellijn bedraagt van 1/5 tot 1/2 niill. De 

 sporen zijn 132 tot 1547. (1) lang en 22a breed en vertoonen 

 zooveel verschil in uiterlijk naar gelang van haar leeftijd, 

 dat men dikwerf geneigd zoude zijn aan de aanwezigheid 

 van twee verschillende P3'renoniyceten te gelooven. Aan 

 deze bijzonderheid wordt Leptosphaeria ragabunda onder de 

 talrijke soorten van het geslacht dan ook gemakkelijk 

 herkend. 



« In het allerjongste tijdperk van ontwikkeling zijn de 

 sporen spoel vormig, kleurloos en eencellig; iets later ont- 

 staat er in haar midden een dwars tusschenschot; nog later 

 komt er in elk der beide helften een nieuw tusschenschot 

 voor den dag en worden er dus in plaats van 2, i hokjes 

 waargenomen. De sporen zijn thans viercellig geweerden en 

 aangedaan door de lichte olijftint, welke beide eigenschappen 

 de fungus (zwam) eene plaats onder de soorten van Lepto- 

 sphaeria verzekeren. » 



Naast de perithecia worden soms ook pycnidiën aange- 

 troffen, die zeer waarschijnlijk in den ontwikkelingskring 

 van Leptosphaeria vjagabmida te huis behooren, d. w. z. 

 zeer waarschijnlijk door dezelfde myceliumdraden, doch 

 vroeger, worden voortgebracht. Een afdoende bewijs heeft 

 men echter nog niet, zoodat Oüdemans aan deze pycnidiën, 

 die in zich de eigenschappen van het geslacht Phoma veree- 

 nigen en tot hiertoe niet als soort werden onderscheiden, 

 voorloüi)ig den naam van Phoma Tiliae heeft gegeven. 



{i) u beteekent duizendste van een millimeter. 



