— 1 •-?<.' — 



* 



« Niettegenslaaiulo de heftige werking van het vergif, 

 dat de myceliumdraden van Leptosphae?Ha vagabunda voort- 

 brengen, en waardoor een aangetast takje den ondergang te 

 gemoetgaat, ;^ijn toch de boomkweekers voor dezen parasiet 

 niet zeer bevreesd, omdat volgens hunne ondervinding, de 

 zieke deelen afgestooten worden en, zooals zij zich uit- 

 drukken, de boom door het kwaad heengroeit. De juist- 

 heid dezer opmerking wordt gestaafd door het feit, 

 dat de linde tot de boomen behoort, die zeer regelmatig, 

 eerst in de diepte van het schors en van het bastweefsel, 

 kurklagen voortbrengen, welke al wat zich daar buiten 

 bevindt van den toevoer van water buitensluiten, en dus aan 

 verdroging prijs geven. Het dus gedoode weefsel, waarin 

 de zwam zich genesteld had, wordt nu vroeger of later 

 afgestooten, of althans onschadelijk gemaakt, en de afwezig- 

 heid van huidmondjes en lenticellen aan de oppervlakte van 

 thans blootgekomen deelen, ontneemt aan de sporen elke 

 gelegenheid om de takken op nieuw te besmetten. 



Zoo « de boomkweeker zich over de besmetting zijner 

 lindeboomen mei Leptosphaer ia vagabunda niet bekommert, 

 omdat de zieke deelen afgeworpen en door geen nieuwe ver- 

 vangen worden, toch blijft het ondertusschen zaak, de aange- 

 dane takken onschadelijk te maken » door ze te verzamelen 

 en te verbranden, « en wel omdat de rijpe sporen zoowel 

 der perithecia als der pycnidia in later tijd haar vernielen- 

 den invloed opnieuw zouden kunnen openbaren en het voor- 

 uit niet te bepalen is of de smetstof, in sommige gevallen, 

 zich niet verder zou kunnen verbreiden dan vroeger was 

 waargenomen. Mij zelven toch kwamen onder de dunne, 

 soms veel dikkere takken onder de oogen, die in geen geringe 

 mate van de Leptosphaeria-ziekte geleden hadden. » 



(Wordt voortgezet.) 



