^ V46 



■ • « De perithecia van Pleospora Negufidinis zitten ver- 

 scholen in het schorsparenchym, maar schijnen, bij ge- 

 (k'oogde takjes, door het krimpen der weekere deelen, op de 

 bastbundels te rusten. Aan hun voet in het parenchym 

 verborgen, ontdekt men talrijke bruinachtige mycelium- 



draden, die zich in de rondte verspreiden en vertakken 



Door deze draden wordt, evenals door die van Leptosphaeria, 

 een vergif afgescheiden en eene, lioewel oogenschijnlijk niet 

 zoo belangrijke, wijziging van den inhoud der schors- en in 

 het verlengde der mergstralen gelegene parenchjnncellen 

 voortgebracht. De aangetaste plekken worden aan de op- 

 pervlakte der takken over grootere of kleinere uitgestrekt- 

 heden van groen roodbruin, en zulks in overeenstemming 

 met het onder de opperhuid gelegen schorsparenchym, dat 

 echter, hoewel evenzeer roodbruin, lichter getint blijft. 

 Sterft een door ziekte gevlekt takje, dan gaat de roodbruine 

 kleur in eene grijze over, hoewel de tint van het mycelium 

 overanderd blijft, en ziet men op de scherp omschreven 

 plekken de perithecia, dikwerf door pycniden voorafgegaan, 

 voor den dag komen. 



«Wankleurige weefsel-elementen doen zich bij Negundo 

 dikwerf op plaatsen voor, waar myceliumdraden niet te vin- 

 den zijn. Bast- en phloëembundels schijnen aan den invloed 

 van het vergif weerstand te bieden. 



« De grootste P^eosporö-perithecia vindt men aan de 

 oudste internodia (stengelleden) zoodat het niet twijfelach- 

 tig -schijnt, dat deze organismen een geruimen tijd voor 

 hunne volledige ontwikkeling noodig hebben. Hiermede in 

 overeenstemming is het feit dat de groote perithecia het 

 boven hen liggend periderma (opperhuid) geheel kunnen 

 hebben afgewoi'pen, terwijl bij kleinere on jongere dit be- 

 schuttend laagje nog steeds aanwezig en enkel door depapilla 

 pei'ithecii (tepelvormige verhevenheden, langs waar de peri- 



