— 159 — 



voor mij verwacht veel meer heil van de invoering van een' 

 geregelden phj^topathologischen dienst in alle beschaafde 

 landen. Mijne meening dienaangaande heb ik neergelegd 

 in het rapport, door mij ingediend bij Z. Exc. den Minister 

 van Binnenlandsche Zaken, welk rapport ook is opgenomen 

 in het « Tijdschrift over Plantenziekten », 5"Jaargang (1899), 

 bl. 35 enz. J. Ritzema Bos. 



EEN EN ANDER OVER DE VERMEENDE VERGIFTI&HEID VAN BRAND-, 

 ROEST- EN ZWARTZWAiYIlüEN. 



Mijn geachte mederedacteur, de heer G. Staes, heeft in 

 den vierden jaargang van dit tijdschrift (1898 ; bl. 116-128) 

 een zeer belangrijk opstel geleverd over de vraag : « Is de 

 aanwezigheid van brandsporen in het voeder gevaarlijk voor 

 het vee ? » De daar vermelde proefnemingen en ervaringen 

 zullen wel ieder overtuigd hebben, dat de tot dusver als zoo 

 vergiftig beschouwde sporen van nialshrancl en van steen- 

 of stinkbrand der tarwe volkomen ongevaarlijk zijn voor 

 het vee. Ik kan daarbij nu uit eigen ervaring noemen de 

 sporen van de stof- oistuifbrand dergerst.D''K.H.M. vander 

 Zande, Directeur van het Rijkslandbouwproefstation te 

 Hoorn, zond in Januari 1900 aan het phytopathologisch 

 laboratorium Willie Gommelin Scholten een monstertje 

 gerstemeel, dat bijkans geheel uit brandsporen bestond. Dit 

 meel was door een' meelfabrikant aan iemand geleverd, «om 

 het over het land te strooien », dus zeker als meststof. Maar 

 de kooper kwam tot de ontdekking dat de beesten het 

 smakelijk vonden, en had het toen aan het vee gevoerd, en 

 wel zonder dat dit er nadeel ige gevolgen van scheen te heb- 

 ben ondervonden. Met welke van de beide soorten van gerst- 



