— ItVi — 



Eene mededeeling- in de « Deutsche landwirthschaft- 

 liche Presse (1) » vermeldt, dat iii ile jaren 1S83 en 1884 bij 

 een' grondbezitter en bij een' veearts in Holstein, na het 

 gebruik van roestig haverstroo, ossen en koeien aan 

 diarrhée leden, terwijl de koeien bovendien baarmoederont- 

 steking kregen, zoodat bij den veeartseene koe stierf. Ja op 

 vele boerderijen werden de dorschers, die het roestige graan 

 te dorschen hadden, ziek door de in de lucht verbreide sporen. 

 « Men moet » — aldus schrijft de « landwirthschaftliche 

 Presse » — ook door proeven hebben bewezen dat de sporen 

 van de roestzwammen het zuur worden van de melk in de 

 hand werken ». 



Het « Zeitschrift für Veterinarkunde » vermeldt dat ook 

 nog in de laatste jaren gevallen van vergiftiging van paarden 

 door roestige plantendeelen zijn voorgekomen. Zoo onder 

 de militaire paarden te Berlijn. De haver, die men den 

 paarden had gegeven, bevatte eene menigte roestige korrels ; 

 men gaf hun andere haver en de ziekte hield op. Later 

 werden de paarden weer ziek, en wel toen weer stroo werd 

 gegeven, 't welke voor een gedeelte roestig was. En toen 

 men dit roestige stroo door ander stroo verving, verdween 

 de ziekte weer. 



Vooral eene der op het riet levende roestsoorten (nl. 

 Puccinia arundinacea) wordt zeer gevreesd. Volgens 

 Dammann (2) is het met deze roest bezette riet vooral voor 

 runderen zeer gevaarlijk; echter ook voor schapen en 

 paarden. De runderen, die van dat riet eten, krijgen 

 gezwollen en roode slijmvliezen van neusspiegel, neus en 

 oog; zij scheiden veel speeksel en tranen af, en krijgen pijn 



Cl) " Deutsche landwirthschaftliche Presse <•, 1891. N» 75. 

 (2) Dammann, « Die GesunJheitspflege der landwirthschaftlichen 

 Haussaugelhiere " ; bl. 717. 



