— 163 — 



in het lijf. De spieren van het darmkanaal weigeren haren 

 dienst, en de ontlasting wordt vertraagd; — de dieren 

 worden zeer zwak, zij gaan waggelend, en zelfs wordt het 

 geheele achterstel verlamd. De uitwerpselen zijn meteen taai, 

 bloederig slijm omhuld, en ook de urine is dikwijls bloe- 

 derig. De temperatuur stijgt; de polsslag en de aderaha- 

 lingsbewegingen versnellen zich. Gewoonlijk eindigt het 

 lijden met den dood, en wel meestal reeds binnen 24 uren. — 



Hoevele feiten er ook zijn, waaruit de vergiftigheid van 

 vele roestzwammen schijnt te blijken, zoo moet toch worden 

 erkend, dat er vele feiten zijn, die daar weer tegenpleiten. 

 Bepaaldelijk roestig graanstroo wordt zeer dikwijls in groote 

 massa 's door het vee gegeten, zonder dat men van vergif- 

 tigingsverschijnselen hoort. Eriksson en Henning (1) zeg- 

 gen dan ook, nadat zij eerst hebben medegedeeld, dat roestig 

 stroo veelal voor vergiftig wordt gehouden : « Toch moeten 

 wij doen opmerken, dat in het jaar 1889, toen de haver in 

 Zweden in sterke mate aan roest leed, het publiek volstrekt 

 niet waarnam dat roestig stroo en roestige korrels schade- 

 lijk zijn voor 't vee. En het is uiterst moeilijk, om zonder 

 nauwkeurige en uitgebreide proefnemingen uit te maken, 

 of in de gevallen van vergiftiging van 't vee, nadat dit 

 roestig voedsel heeft gebruikt, de aanwezigheid van de roest 

 werkelijk de ziekte heeft doen ontstaan; het zou toch ook 

 kunnen wezen, dat het plantaardige voedsel zelf door eene 

 andere oorzaak vergiftigd is geweest ». 



Sommige jaren treft men op de bladeren van kruis- en 

 aalbessen eene roestzwam {Aecidiutn Grossulariae Pers.) 

 zeer veelvuldig aan ; en het gebeurt ook wel dat de door deze 

 in het leven geroepen « roestvlekken » ook zeer veelvuldig 



(1) Eriksson umi Heuning, "Die Geireideroste», bl. 423, 430. 



