— 160 — 



dit vergiftige graan (rogge, tarwe, haver), evenals verschil- 

 lende grassoorten, met Cladosporium herbarum bedekt 

 was. 



Terwijl nu Eriksson en Woronin onderscheiden feiten 

 meedeelen, waaruit de vergiftigheid van door Cladosporiwn 

 herbarum aangetaste graankorrels zou moeten blijken, heb- 

 ben opzettelijke proefnemingen ook al weer voor deze zwam 

 een negatief resultaat opgeleverd. In 1892 heeft Lopriore (1) 

 in het voedsel van paarden, konijnen, ratten, honden en 

 kippen stroo en aren van granen gebracht, die zeer sterk 

 met het door Cladosporiicm /ier^arm^z veroorzaakte « zwart» 

 waren bezet; — deze dieren vertoonden geen van allen ziek- 

 teverschijnselen. 



En zelf heb ik, eenige jaren geleden, aan ratten en aan 

 huismuizen tien dagen lang bijkans uitsluitend sterk met het 

 « zwart » bezette rogge en dito gerst gevoerd, zonder dat zij 

 ziek werden. — 



Het is wel zeer eigenaardig, dat zoovele, naar het toch 

 schijnt, goed geconstateerde, gevallen van vergiftiging van 

 mensch en vee zijn voorgekomen na het gebruik van door 

 parasitische zwammen aangetaste plantendeelen ; terwijl 

 daarentegen toch weer bij opzettelijk genomen proeven en 

 door goed geconstateerde waarnemingen bleek, dat deze 

 parasitische zwammen niet vergiftig waren. Er zijn slechts 

 twee verklaringen voor deze tegenstrijdigheid mogelijk: óf de 

 bedoelde zwammen zijn werkelijk vergiftig, maar zij zijn 

 het slechts in bepaalde perioden van hare ontwikkeling; — óf 

 de zwammen zelve zijn niet vergiftig; maar het plantendeel, 

 waarin zij zich hebben ontwikkeld, en dat als spijs werd ge- 



(1) •• Bericlit-j der deutschen botanischen Ojsellschaft », 19 Febr. 1892. 



