— 38 - 



deze zwamdraden door inóénkronkeling en opéónhooping tot 

 eene dichte laag, van waaruit zich dan weldra sommige draden 

 door de opperhuid heen naar buiten boren, die in zoogenoemde 

 « conidiëndragers » veranderen. Dit zijn tamelijk korte, onver- 

 takte dradon, die loodrecht op do oppervlakte van het aange- 

 taste i)laniondcel staan. Zij groeien en hekomen daarna eenige 

 dwarswanden en Avorden bruin ; zij snoeren aan hunnen top 

 eene spore af, die eerst rond is, later eivormig Mordt, vervolgens 

 langwerpig, en die tegen den rijpen toestand in een bruinachtig, 

 rolvormig of omgekeerd knotsvormig lichaam overgaat, 't welk 

 door verscheiden tusschenschotten in verschillende cellen ver- 

 deeld is, en naar boven toe in eene langwerpige, spits uitloopende 

 punt eindigt. Zoowel de steeltjes, waarop zij bevestigd zijn (de 

 «' conidiëndragers «) als de sporen (« conidiën ") zelve kunnen 

 in grootte en vorm zeer uitéénloopen. 



De sporen vallen gemakkelijk af, en daarom kan men ze 

 niet juist op de zwarte plekken der bauwen het best te zien 

 krijgen ; immers daar heeft de ziekte het langst geduurd en zijn 

 de sporen voor 't meerendccl losgeraakt, zoodat men er meestal 

 nog slechts de conidii'udragers vindt, welke na 't verlies der 

 sporen zijn blijven zitten. Beter doet men, niet de bepaald reeds 

 zwartbruine plekken te onderzoeken, maar wel de eenigszins 

 verkleurde, zieke, maar nog niet erg zieke plaatsen, vooral 

 dezulke, die aan den top der hauw gelegen zijn. Zulke plekjes 

 steken eenigszins boven de rest der oppervlakie uit, en blijken de 

 plaatsen to zijn, waai- zich de uilcrst kleine, la ng"werpige sporen 

 bevinden, die dan nog olijfgroenaclitig geklevuxl zijn. Legt men 

 eene koolzaadhauw bij 60 tot 80 malige vergrooting, zonder dek- 

 glaasje, zoodanig onder den mikroskoop, dat men juist langs den 

 wand van do hauw kijkt, dan ziet men de sporen duidelijk. 

 Men merkt dan de uit verscheiden cellen bestaande sporen, 

 gezeten op een' conidii-ndrager, die door de opporiniid naar 

 l)uiten Ircedt. Tevens zal men spoedig ontdokken, dat de 



