— 52 — 



kan worden gedragen. Wil men nu opladen, dan rijdt de wagen 

 zóó ver, dat het zeil, 't welk aan den eenen kant aan den boom 

 stevig; is uitgespannen, zonder in plooien te hangen, naar bene- 

 den uitzakt en met den stang vlak tegen den hoop aan ligt. Nu 

 grijpen drie personen den hoop beneden bij de stoppeleinden der 

 schoven aan en werpen hem met een' snellen ruk op het zeil. 

 Terwijl dan een knecht den stang iets in de hoogte houdt om te 

 maken dat gedurende het opladen niets eraf valt, gaan twee 

 anderen met hunne vorken in de hand op het doek staan en begin- 

 nen den hoop op te laden. Is het zeer winderig weer, dan is het 

 raadzaam er nog eene vrouw als hulp bij te nemen, die het zeil 

 aan den kant waarheen de windt waait, iets omhoog houdt. Is 

 alles opgeladen, dan nemen de beide knechts den stang op de 

 schouders, opdat het zeil niet over de stoppels heensfeept; en de 

 Avagen rijdt naar den volgenden hoop. Zoo gaat het werk vlug 

 van de hand. 



Het opladen biedt evenmin merkelijke zwarigheden aan als 

 het zetten der hoopen. Men kan deze handelwijze ook bij eiken 

 toestand van het terrein aanwenden ; op zeer hellend terrein 

 moet men echter die schoven van de onderste laag, welke aan 

 den benedensten kant van den akker worden geplaatst, iets 

 scheef zetten, zoodat de hoop loodrecht op het waterpasse vlak 

 komt te staan. 



De hier beschreven handelwijze sleept wat meer kosten na 

 zich dan de gewone wijze van handelen ; maar tegen deze meer- 

 dere kosten wegen de voordtn^lcn ruimsciioots op. Deze voor- 

 dcclcu nu zijn de volgende : 



\" het zeer sterk verminderde, zelfs bijkans geheel en al 

 verliiuderde uitvallen der korrels. Daar het zichten der planten, 

 het binden en inéénzetten van do Iioopen in dien toestand 

 geschiedt, waarbij de beide kleppen der hauwen nog vast samen- 

 hangen, is daarmee een der grootste bezwaren van het oogsten 

 weggenomen, nl. de ongelijktijdigo rijpheid der korrels, zonder 



