— 77 — 



myceliumdraden der woekerzwam tusschen de cellen van het 

 blad weefsel loopen. Uit dit mj'celium ontspringen vruchtbare 

 draden, welke de buitenste bladcellcn (opperhuidcellen) uit elkan- 

 der doen wijken en aldus naar buiten te voorschijn komen, en aan 

 hun top eene spore 1) voortbrengen. 



Bij andere zwammen kan ieder vruchtbare draad (vrucht- 

 drager) achtereenvolgens het aanzijn geven aan meerdere sporen 

 (conidiën of conidiosporen) welke door insnoering ontstaan 2), 

 soms een tijd lang aan elkander gehecht blijven en aldus eene 

 keten of een snoer vormen. 



De hier bedoelde sporevorming wordt o. a. waargenomen bij 

 Oïdiurn (Etysiphe) Tuckeri, eene woekerzwam die de bladen en de 

 vruchten van den wijnstok aantast en op deze plant eene algemeene 

 bekende ziekte veroorzaakt. Het oidiura doel zich voor in den vorm 

 van een donzig, witachtig bekleedsel, dat bij nader onderzoek blijkt 

 te bestaan uit een raycelium, waarvan de draden aan de bladopper- 

 vlakte liggen ; uit dit mycelium ontspringen vruchtbare di'aden, die, 

 naar gelang van hun ontwikkeiingsgraad, één, twee of drie sporen 

 gevormd hebben. 



Het getal der sporen, welke door een vruchtbaren draad voort- 

 gebracht worden, is bij sommige soorten veel aanzienlijker. In de 

 verhandeling van D"" Ritzema Bos over het spikkelen van het 

 koolzaad (Zie S' aflev.) worden de zeer eenvoudige vruchtdragers 

 van Polydeamus exitiosus beschreven en afgebeeld. Bij deze 

 woekerzwam zijn de sporen veelcellig (blz. 39), en tevens kan één 

 draad meerdere sporen boven elkander vormen. 



De vruchtdrager, hoewel hij slechts uit één draad bestaat, 

 kan zich deelen in meerdere takken (die soms op hunne beurt 



1) Bij de roestzwammen kan de spore één- of tweecellig zijn. In 

 ééne roestvlek kunnen beiderlei sporen aangetroffen worden. Hierover 

 zullen wij in eene der volgende afleveringen uitvoeriger handelen. 



2) Er ontstaat een eerste insnoering op een geringen afstand van den 

 top van den vruchtdrager : het gedeelte dat zich boven de insnoering 

 bevindt wordt aldus afgezonderd en vormt een eerste spore. Daarna ont- 

 staat eene tweede insnoering onder de eerste, waardoor een tweede spore 

 afgezonderd wordt, enz. 



