— 82 — 



Dit wordt o. o. bij het Moederkoren {Claviceps picrpurea Tul.) 

 waargenomen. Het Moederkoren zelf is een sclerotiura (zie liooger, 

 blz. 60). Wanneer men dit sclerotium in het najaar op een geringe 

 diepte onder den grond I) brengt en gedurende den winter aan zich 

 zelf overlaat, ziet men in het volgend voorjaar kleine, roodachtige 

 gesteelde hoofdjes uit het sclerotium oprijzen. Het steeltje en het 

 hoofdje bestaan uit talrijke myceliuradraden, die uit het sclerotium 



4V 



t 



) % 







Si, 



■.w-v. 



■c<;:3t:^^s, v_'/^ ■ \ •.'■;. v^N 



^ 



cj?' ]■< ^ /y M n 



u 



Fig. 10. Moederkoren. Links : oon vruchtdragor in do Inngto door- 

 gesneden; <lc kloin<^ pccrvormigo holten (])oritlicciënj aan den omirck 

 van hot hoofdje zijn duidelijk zichtbaar. 



In 't midden : één perithecium (sterk vergroot) met de opening aan den 

 top van een tepelvormige verhevenheid van het hoofdje. De wand 

 van het perithecium en het aangrenzend weefsel zijn samengesteld uit 

 talrijke, door elkander geweven draden, die zelf uit rijen cellen be- 

 staan. Van binnen in het perithecium ontwaart men een aantal buis- 

 vormige sporeblaasjes {asci). 



Rechts : één sporeblaasje,. nog sterker vergroot; aan lir-t ondereinde 

 worden de draadvormige sporen in vrijheid gesteld. 



1) Dit geschiedt in de natuur : het rijpe moederkoren valt immers 

 uit de roggearen op den grond, en wordt daaiiia, door de bewerking 

 van den grond, ingegraven. 



