— 94 — 



pjes genoemd worden. Zij zijn gewoonlijk twee aan twee, als 

 het ware door een bruggetje, verbonden. Uit de kransli- 

 chaampjes ontstaan nieuwe niyceliumdraden die zeer kort blij- 

 ven en waarvan de top tot een nieuwe spore opzwelt. De 

 sporen, die aldus gevormd worden, worden sporidiën genoemd. 



Een enkele brandspore kan op de hier beschreven wijze ver- 

 scheidene sporidiën vormen ; deze zijn zeer licht ; zij kunnen 

 door den wind medegcvoerd worden, en komen aldus terecht op 

 zeer jonge korenplanten, die pas gekiemd of het tijdperk der 

 kieming pas voorbij zijn. 



Door hare kieming geeft ieder sporidie het aanzijn aan eene 

 kiembuis, die door de opperhuid heen in het weefsel van het 

 jonge blad der korenplant gedreven wordt. — (Indien de koren- 

 plant ouder is en reeds een taaie opperhuid heeft, kan de kiem- 

 buis der sporidie deze opperhuid niet meer doorboren en de be- 

 smetting der plant wordt onmogelijk.) 



De kiembuis, die in het weefsel der jonge waardplant ge- 

 drongen is, ontwikkelt zich nu tot een mycelium, hetwelk uit 

 zeer dunne, heldere draden bestaat, en van binnen in de koren- 

 plant voortwoekert, terwijl deze opgroeit. 



Wanneer de bloeitijd der tarweplant is aangebroken, dringt 

 het mycelium in het vruchtbeginsel der bloemen, en verteert het 

 den geheelen inhoud. Aan de toppen der myceliumtakken, van 

 binnen in het aangetaste vruchtbeginsel, ontstaan kleine blaasjes, 

 die van een bruinen wand voorzien worden ; deze blaasjes zijn de 

 brandsporen, waarvan hooger sprake was. 



Niet alleen de eigenlijke i'drwe{T7'iticum vulgcwe Vill.), 

 maar ook de spelt [Triticum Spelta L.) en het eenkoren (T. 

 monococcum L.) Avorden door den stinkbrand aangetast; dit is 

 eveneens hel geval met verscheidene wilde grassoorten, die in 

 onze weiden en langs onze M'egen groeien, en dikwijls als voe- 

 derplant verbouwd worden. 



