55 



en de kikvorschen en padden gespaard worden, of tenminste 

 behoorden gespaard te worden. 



Men behoorde het zoeken van de z.g. „miereneieren" — in 

 werkeHjkheid mierenpoppen — te verbieden, te meer daar dit 

 materiaal, als voedsel voor kooivogels en goudvisschen zeer 

 goed kan worden vervangen door haften, waaraan ons land met 

 zijne vele grootere en kleinere vaarten, meeren en plassen, zoo 

 bijzonder rijk is. Hoe goed de haften op het licht afkomen, 

 kon ik in het jaar 1905 in het Noord-HoUandsche kooldistrict 

 waarnemen, waar wij toen in den zomer van 's avonds 9 uur 

 tot 's morgens, als het weer licht was, petroleumvanglantaarns 

 brandden, om de koolmotjes, die in dat jaar zeer veel schade 

 deden, te vangen '). Koolmotjes vingen wij niet, alleen haften, 

 en wel in zoo groot aantal, dat de ruiten van de lantaarns er 

 geheel door bedekt waren. Aan den bovenstroom van de Elbe 

 steekt men in den vliegtijd van de haften vuren aan; deze 

 dieren komen dan in dichte zwermen daarop af, zengen zich 

 de vleugels en vallen op den grond. Men veegt ze bij elkaar, 

 droogt ze en brengt ze als surrogaat voor de „miereneieren" 

 in den handel ^). 



Van de schade, die door het verdelgen van de roode bosch- 

 mier, die wij reeds als zeer nuttig insect leerden kennen, wordt 

 teweeggebracht, krijgen wij een denkbeeld uit eene mededeeling 

 van Henschel ^). Deze houtvester schatte de hoeveelheid ge- 

 droogde mierencocons, die jaarlijks in het dorpje Hinterwild- 

 alpen in Stiermarken in den handel gebracht werd, op 50 tot 

 70 H.L., hetgeen, volgens zijne berekening, overeenkomt met 

 een aantal van 96 tot 134 millioen poppen. De houtvesterij 



') „Tijdschrift over Plantenziekten", 1906, blz. 68. 



'^) Judeich und Nitsche „Forstinsektenkunde", I, blz. 276. 



^) Judeich und Nitsche, 1 c, 1, blz. 706. 



