61 



zoo op het oog niet kan onderscheiden. Wat men echter 

 wel kan doen, dat is de verzamelde phytophage insecten 

 niet te dooden, maar ze zoodanig te bewaren, dat de uitko- 

 mende parasieten wel, maar zij zelve niet kunnen ontsnap- 

 pen. Duitsche boschbeambten trachtten dit te bereiken door 

 z.g. „Raupenzwinger." Op, door met water gevulde greppels 

 geïsoleerde plaatsen, bracht men de verzamelde rupsen bijeen 

 in de hoop, dat de sluipwespen, die zich hier zouden vermeer- 

 deren, het einde der plaag zouden bespoedigen. Intusschen 

 heeft men de ervaring opgedaan, dat aan de uitvoering dezer 

 methode groote moeilijkheden verbonden zijn. Ten eerste moet 

 men de rupsen voedsel verschaffen. Ten tweede moet men 

 de greppel vol water houden, opdat de rupsen niet kunnen 

 ontsnappen. Ten derde moet men den „Raupenzwinger" be- 

 waken om de rupsen te beschermen tegen de rupsenvangers, die 

 per hectoliter rupsen, die zij samenbrengen, betaald worden, 

 en wien het gemakkelijker valt de rupsen te stelen, dan ze te 

 verzamelen. In 1908 bracht men bij de op Belgisch grond- 

 gebied heerschende nonvlinderplaag de rupsen in het centrum 

 van het aangetaste gebied in met draadgaas gesloten kisten te 

 samen, om de sluipwespen gelegenheid te geven door het 

 gaas te ontsnappen. Ook bracht men zulke kisten over naar 

 de randen van het aangetaste gebied, waar de rupsen over 't 

 algemeen nog minder door sluipwespen waren aangetast. Maar 

 al heel spoedig ging de inhoud van die kisten in een rottende 

 massa over, zoodat er ook van de sluipwespen weinig kan zijn 

 terecht gekomen. Aan het bewaren van poppen in zulke 

 „Zwinger" zijn minder bezwaren verbonden, daar men dan 

 niet voor voedsel hoeft te zorgen en zij ook niet zoo spoedig 

 in rotting overgaan. Alleen neemt het verzamelen van de pop- 

 pen bij de meeste rupsenplagen slechts eene zeer ondergeschikte 

 plaats in de rij der bestrijdingsmiddelen in. 

 Waar men, zooals dat o.a. ook tegen de nonvlinderrupsen 



