62 



onder bepaalde omstandigheden met succes geschiedt, lijmringen 

 aanlegt, daar spaart men tevens de sluipwespen. Het geheele 

 terrein, waar de van lijmringen voorziene boomen staan, behoeft 

 nog slechts door een vanggreppel omgeven te worden, om één 

 grooten „Raupenzwinger" te vormen. Daar nu de parasiet- 

 vliegen, die in de verdelging van de nonvlinderrupsen een veel 

 grooter aandeel nemen dan de sluipwespen '), op den met 

 strooisel bedekten bodem verpoppen, zou men met dit strooisel 

 een groot aantal van deze nuttige insecten kunnen overbrengen 

 naar de randen van het aangetaste gebied, waar de parasieten 

 nog weinig talrijk zijn. 



Terwijl men, zooals wij zagen, bij de groote rupsenplagen 

 in onze boschrijke streken nog weinig tot bescherming en 

 verbreiding van de nuttige insecten in het aangetaste gebied 

 zelf heeft kunnen bijdragen, zijn er toch eenige gevallen in de 

 literatuur beschreven, waarin men hierbij met meer succes 

 werkzaam geweest is. Ik zal niet al deze gevallen opsom- 

 men, doch slechts enkele van de meer belangrijke bespreken. 



Zehntner, wiens onderzoekingen over de boorders (inwen- 

 dig levende rupsen) van het suikerriet hem tot zeer practische 

 en doeltreffende bestrijdingsmiddelen hebben gevoerd, raadt 

 aan de met eihoopjes bezette stukken van de rietbladeren af 

 te snijden en ze te plaatsen in blikken bakken met opstaanden 

 rand, die midden in een grooteren bak met dito rand zijn 

 vastgesoldeerd. In den buitensten bak giet men verdunde stroop 

 of water met een laag petroleum. Komen nu de eieren in den 

 binnensten bak uit, dan kunnen de wespjes over de stroop 

 heenvliegen en ontsnappen, terwijl de rupsjes op de stroop 

 blijven kleven en sterven. In zulke bakken blijven de eieren 

 8—10 dagen, gedurende welken tijd alle wespjes uitkomen. 



') JUDEICH UND NlTSCHE, 1. c. blz. 828 cii Dr. J. Th. Oudemans, Ned. 

 Tijdschrift voor Oeneeskunde, 1899, Deel II, No. 17, blz. 851. 



