66 



„Raupenzwinger" en de verdere bezwaren, die hierbij moeten 

 worden overwonnen en die ik boven reeds met een enkel 

 woord noemde, zeer hoog, en daar men achteraf nooit met 

 zekerheid kan zeggen of eene vermenigvuldiging der sluip- 

 wespen op de plaats, waar men ze heen gebracht heeft, ook 

 zonder dit opzettelijke transport zou hebben plaats gehad, zullen 

 wel nooit sprekende resultaten langs dezen weg verkregen 

 worden. 



Heel iets anders echter is het, wanneer eene phytophage soort 

 door den handel wordt ingevoerd in een land, waar zij tot nog 

 toe onbekend was, zonder dat zij vergezeld is van de geheele 

 stoet van vijanden, die hare uitbreiding in haar vaderland in 

 den weg stonden. Bepaaldelijk in Amerika heeft een dergelijke 

 invoer herhaaldelijk plaats gehad, en het is daarom niet te 

 verwonderen, dat men juist in dat werelddeel het eerst op de 

 gedachte gekomen is, naar parasieten van geïmporteerde scha- 

 delijke insecten te zoeken in het land van herkomst. 



Na herhaalde vergeefsche pogingen bracht Riley in 1883 

 de eerste acclimatisatie van een nuttig insect tot stand. Het 

 betrof eene kleine sluipwesp, Apanides (Microgaster) glomeratus 

 L, een parasiet van de rups van het groote koolwitje. Deze rups 

 is slechts een vijand van ondergeschikt belang, en er was een 

 belangrijker resultaat noodig om deze bestrijdingsmethode 

 ingang te doen vinden. Dit belangrijke resultaat werd bereikt 

 met een vertegenwoordiger van de familie der lievenheers- 

 beestjes, Noviiis cardinalis, in Amerika naar de kleuren van het 

 volwassen kevertje ook „the black and red ladybird" genoemd. 



Het genoemde kevertje heeft zijn roem verworven in den strijd 

 tegen Icerya Piirchasi Mask, eene schildluis '), die op verschil- 

 lende boomgewassen, meer in 't bijzonder van de familie der 



') Dit is ccnc andere soort dan de San-José schildluis, Aspidiotus 

 perniciosus. 



