77 



bekend, maar het zijn er slechts een elftal, vijf sluipwespen en 

 zes parasietvliegen, Amerikaansche soorten, die zich langzamer- 

 hand aan de nieuwe rupsen hebben aangepast, in Europa 

 echter worden zij bedreigd door 27 soorten van sluipwespen en 

 25 soorten van parasietvliegen. Hierbij zijn er dus ongetwijfeld, 

 die in vraatzucht en vruchtbaarheid de Amerikaansche soorten 

 verre overtreffen. Tot 1900 heeft men getracht de rupsendoor 

 sproeien er onder te krijgen. In 1900 is men van tactiek ver- 

 anderd, en heeft, om de reeds in Amerika bekende parasieten 

 niet in hun vermenigvuldiging te belemmeren, het sproeien 

 gestaakt. Al zeer spoedig daarop bleek zich nu de rupsenplaag 

 nog veel sterker uit te breiden dan tijdens de periode van 

 intensief sproeien, zoodat zelfs de naburige staten werden 

 aangetast. Toen is in de jaren 1905, 1905 en 1907 de entomoloog 

 HowARD naar Europa gegaan om parasieten op te sporen en 

 zich de medewerking te verzekeren van de phytopathologische 

 instituten in Europa. Bij honderdduizenden zijn de rupsen en 

 poppen van den stamuil en de nesten van de bastaardsatijnvlinder 

 naar Boston gestuurd, waar te midden der geteisterde bosschen 

 een speciaal laboratorium is gevestigd om studie van de parasieten 

 te maken. Men laat deze niet direct vrij, want dan zouden ook 

 de secundaire parasieten ontsnappen, men bestudeert ze zoo 

 lang in kleinere en vervolgens in grootere kooien, dat men zich 

 ten slotte over de beteekenis van elke soort als rupsenverdelger 

 een oordeel heeft kunnen vormen, en dat men zeker is alleen 

 de primaire parasieten in vrijheid te stellen. 



Men heeft nog geen resultaten, maar de leiding is in goede 

 handen en moeite noch kosten worden gespaard, zoodat zeker 

 op den duur bereikt zal worden, wat in dezen te bereiken is. 

 Zoodra de uitkomsten bekend zullen zijn, hoop ik op deze 

 onderneming nader terug te komen in ons tijdschrift. 



Wanneer wij naar voorbeelden zoeken, waaruit het nut van 



