90 



terwijl de kleur witachtig begint te worden ; de rand der plekken 

 evenwel zinkt niet mee in, en steekt dus weldra boven de zieke 

 plek uit als een verheven lijst, ledere plek heeft eene doorsnede 

 van slechts eenige millimeters, maar vaak versmelten verschil- 

 lende plekken met elkaar. — De plekken op de onrijpe bessen 

 (flg. 2) zijn insgelijks scherp omgrensd; zij zijn aanvankelijk don- 

 kerbruin, maar nemen later, met uitzondering van den bruin 

 blijvenden rand, eene licht aschgrauwe kleur aan. De aldus 

 aangetaste druiven komen uit den aard der zaak niet tot 

 normale ontwikkeling; gewoonlijk komt er niet veel van te 

 recht. 



De zieke plekken in de bladeren verschrompelen soms geheel, 

 zoodat er gaten ontstaan. Als de bladeren erg zijn aangetast, 

 sterven zij lang vóór hunnen tijd af. 



Jonge scheuten worden, als zij aangetast zijn, zwart en schrom- 

 pelen ineen; zij zien er uit als of zij bevroren waren. Wanneer 

 twijgen op iets lateren leeftijd worden aangetast, dan krijgen 

 zij plekken, die steeds dieper invreten; zij breken op de aan- 

 getaste plaatsen gemakkelijk af. 



Als de oorzaak van de anthracnose heeft men eene zwam 

 leeren kennen, die Gloeosporiiim ampelophagum Saccardo heet '). 

 De draden van deze zwam groeien aanvankelijk in den buiten- 

 wand der epidermiscellen van het aangetaste orgaan (twijg, blad, 

 vrucht) ; zij begeven zich daarna naar de buitenoppervlakte 

 daarvan en vlechten zich daar tot dichte kluwens ineen, waarop 

 bundeltjes van vrij dikke conidiëndragers ontstaan, welke op 

 hunnen top zéér kleine, ellipsvormige, kleurlooze (5 — 6 mikron 

 lange) conidiën afzonderen. Deze conidiën worden door dauw 

 en regen verbreid. 



Brengt men de conidiën met een' waterdroppel op een tot 

 dusver gezond gedeelte van een wijnstok (twijg, blad, vrucht). 



1) Prillicux. „Maladics des plaiites agricolcs", enz. 11. pag 316, 317. 



