91 



dan dringen de kiembuizen, welke zich daaruit ontwikkelen, in 

 dit orgaan binnen ; zij vertakken zich daar, en doen na ongeveer 

 eene week tijds de voor de kwaal karakteristieke plekken 

 ontstaan. 



Aan de stengeldeelen worden door de zwam het jonge kurk- 

 weefsel en het bastweefsel aangetast; het aangetaste weefsel 

 wordt bruin, en doordat het later ineenschrompelt en er lucht 

 in binnentreedt, wordt het dan op sommige plaatsen helder wit. 

 De aangrenzende deelen blijven in de dikte groeien, waardoor 

 vaak het zieke gedeelte zich van het andere losscheurt. Dit 

 zieke gedeelte, dat bruin, op sommige plekken glimmend, 

 deels ook grijsachtig van kleur is, en er kankerachtig uit ziet, 

 omgeeft zich door eene kurkwoekering. 



Ook wat de bessen betreft, strekt zich op de aangetaste 

 plekken het zwamweeisel slechts in de schil uit, en hoofd- 

 zakelijk slechts in de opperhuid. Deze zelve en de onmiddellijk 

 daaronder gelegen lagen verschrompelen, en worden bruin; 

 vaak ook krijgen zij eene glimmend witte of grijze kleur, doordat 

 lucht tusschen de doode cellen binnendringt. De zieke plekken 

 op de bessen beantwoorden gewoonlijk aan dauw- of regen- 

 druppels, die op de bessen hebben gelegen, en waarin sporen 

 van de anthracnose-zwam aanwezig waren, die daar ontkiemd zijn. 



Water speelt in 't algemeen een groote rol bij het optreden 

 en de verbreiding van de anthracnose. Hetzij mij nog vergund, 

 daaromtrent de volgende woorden van Prillieux aan te halen 

 (in het Nederlandsch vertaald) : 



„Vochtig, regenachtig weer is eene voorwaarde voor de ver- 

 breiding, en de ontkieming der sporen; deze worden meegenomen 

 in waterdruppels, welke op de zieke plekken hebben gelegen. 

 Eene eenigszins hooge temperatuur, wanneer het er maar vochtig 

 bij is, begunstigt zeer de ontkieming der sporen en daarmee 

 de verbreiding van de ziekte. Deze voorwaarden heerschen 

 dikwijls in het Zuid-Westen van Frankrijk ; daar tast de 



