100 



DE PERZIKDOPLUIS EN HARE BESTRIJDING. 



(Met plaat II), 



Evenals de ooftteelt in 't algemeen, heeft de cultuur van 

 perziken in den laatsten tijd eene groote uitbreiding verkregen 

 in ons land. Men heeft kassen gebouwd, waarin twintig en meer 

 boomen in het voorjaar hun' schitterenden bloesemtooi als eene 

 rijke belofte voor den oogst ontplooien. Maar niet altijd wordt 

 die belofte vervuld; op vele plaatsen heeft men met eene ziekte 

 te kampen, die van jaar tot jaar erger wordt. Er verschijnt dan 

 in den loop van den zomer op bladeren en takken een zwart 

 overireksel, dat ook aan de slecht groeiende vruchten een 

 onoog'lijk voorkomen geeft, en dat door den ooftteler, die deze 

 ziekte vooral voor zijne vroege, zuidelijke variëteiten vreest, als 

 „het zwart" wordt aangeduid. 



Men behoeft slechts een vv'cinig nauwkeuriger toe te zien 

 om aan de boomen, die door dit euvel zijn aangetast, nog een 

 ander ziekteverschijnsel op te merken. Het geheele jaar door 

 vindt men op hunne takken kastanjebruine wratjes, 3 tot 6 m.M. 

 lang, 2 tot 4 m.M. breed en 1 tot 2 m.M. hoog. Deze wratjes 

 of blaasjes, die zijn afgebeeld, zittende op een takje, in figuur 8, 

 vallen af, wanneer men er met den vinger tegen stoot ; zij zien 

 er dan uit als notedopjes in miniatuur, gevuld met een wit 

 stof, waarvan een weinig op den tak, waar zij met hun' rand 

 aan waren vastgekleefd, blijft hechten. De kweeker ziet nieuwe 

 blaasjes verschijnen in April of Mei. Zij zijn dan bleekgeel 

 en eene kleurlooze, zoetsmakende vloeistof wordt aan den rand 

 dezer notedopjes zoo rijkelijk afgescheiden, dat zij overal afdrop- 

 pelt op de bladeren en daar indroogt als een kleverig laagje, 

 dat weldra eene doffe, zwarte kleur aanneemt en zoo het zwarte 

 waas vormt, op hetwelk in den zomer als meest opvallend 



