103 



aan de vorming van eieren. Beziet men ze nu van de onder- 

 zijde (fig. 6), dan kan men met het bloote oog gemakkelijk de 

 geledingen van het achterlijf herkennen. Het eierleggen neemt 

 weldra een' aanvang, en naarmate er meer zijn afgescheiden 

 schrompelt het dier meer en meer in, terwijl de rughuid steviger 

 wordt en de kastanjebruine kleur aanneemt. Het aantal eieren 

 is zeer groot; volgens den Engelschen schildluiskenner New- 

 STEAD ') bedraagt het twee- tot drieduizend. 



Den 9den Mei 1908 zette ik op mijn laboratorium perziktakken 

 met deze luizen, die toen opgezwollen en nog geheel sappig 

 waren, in een glas water onder eene glazen stolp, zoodat de 

 lucht daarin, evenals in de perzikkassen, rijk aan waterdamp 

 was. Op den loden Mei begonnen de luizen in te drogen, een 

 teeken, dat de vorming der eieren had opgehouden. De eieren 

 zijn ovaal, 0,3 tot 0,5 mM. lang, 0,2 tot 0,3 mM. breed en 

 iets minder dik, wit van kleur en met gekrulde wasdraadjes 

 geheel bedekt. In de laatste dagen van Mei begonnen de 

 eieren uit te komen en op den eersten Juni wemelde het 

 van pas uit het ei gekropen, doorschijnende, geelachtige 

 larven. Bij het uitkomen hebben deze ongeveer dezelfde lengte 

 en breedte als de eieren, maar zij nemen spoedig een weinig 

 in grootte toe. Bij mijne proef gingen vele jonge luizen te 

 gronde, maar in de perzikkas hebben zij weldra een plekje 

 gevonden, waar zij den langen, draadvormigen zuigborstel naar 

 binnen drijven om daarmede plantensappen op te zuigen. 

 Hiervoor kiezen zij bij voorkeur de bladeren uit, en met de 

 loupe kan men de jonge luizen aan beide zijden van het blad 

 ontdekken. Op de voorjarige takken vindt men nu alleen nog 

 leege kastanjebruine dopjes, waaronder, als een wit stof, de 

 verlaten eihuidjes en de daarop vastgehechte wasdraden zijn 

 overgebleven. 



O Newstaed „Monograph of the British Coccidae", Vol. II, 1903, biz. 93. 



