104 



Wanneer de jonge luizen hunnen zuigborstel in het blad 

 hebben gestoken, trekken zij de pooten onder het lichaam 

 terug. Zij vervellen in September en daar de nieuwe huid 

 aanvankelijk nog week en rekbaar is, nemen zij weer in grootte 

 toe om na eenigen tijd de afmetingen te bereiken, welke ik 

 boven voor de overwinterende dieren aangaf. Onderwijl beginnen 

 de bladeren geel te worden en begeven zich de luizen naar de 

 nog groene twijgen om daarop te overwinteren. Wanneer de 

 bladeren, voor zij op de gewone wijze hunne functie hebben 

 volbracht, plotseling door vorst worden gedood, dan blijven 

 vele luizen op het blad zitten om spoedig bij gebrek aan geschikt 

 voedsel te gronde te gaan. De luizen, aan welke het gelukt is 

 de twijgen te bereiken, verplaatsen zich ook daarop nog af 

 en toe. Eerst wanneer in April de opzwelling plaats heeft, 

 verliezen zij de ledematen en met deze het vermogen om zich 

 voort te bewegen. 



Reeds boven werd opgemerkt, dat de luis, die ons hier bezig- 

 houdt, behoort tot de orde der snaveldragende insecten, tot welke 

 orde, behalve de schildluizen, ook de bladluizen, bladvlooien 

 en wantsen worden gebracht. 



Terloops zij vermeld, dat de onderorde der bladluizen door 

 twee soorten op den perzikboom is vertegenwoordigd, n.1. door 

 de groene en de zwarte perzikbladluis, die aan de eigenaars van 

 perzikkassen in ons land maar al te goed bekend zijn en mij 

 vooral in het jaar 1909 herhaaldelijk onder de oogen zijn gekomen. 



De onderorde der schildluizen bevat, afgezien van de op 

 sommige kasplanten levende „mealy bugs", soorten, die een 

 schild van was afscheiden, waaronder het vrouwelijke dier ver- 

 scholen is, zonder er mede vergroeid te zijn; dit zijn de 

 „schildluizen in engeren zin", de geslachten Aspidiotiis, Diaspis, 

 Chionaspis en Mytilaspis. Voorts kent men schildluizen, die 

 een schild dragen, dat uit eene woekering van de huid zelve 

 bestaat. De jonge wijfjes zijn plat en bezitteti nog het vermogen 



