107 



voor. Zij is tot meer zuidelijke streken beperkt en leeft daar, 

 behalve op den perzik, ook op den wijnstok, Berberis vulgaris, 

 Clematis vitalba, Hydrangea hortensia, roos, moerbei, en enkele 

 andere wildgroeiende planten en sierheesters. 



Ofschoon de dopluis, die bij ons den perzik beschadigt, 

 sedert 'de eerste helft van de vorige eeuw onder eene kleine 

 twintig namen in de literatuur voorkomt, is de naam Lecanium 

 corni, die haar in 1844 door Bouché is gegeven, de juiste, 

 omdat deze natuuronderzoeker er voor 't eerst eene goede 

 beschrijving van gaf, terwijl hij tevens over de levenswijze tal van 

 interessante waarnemingen deed. De afbeeldingen van dit insect 

 op plaat II gegeven, zijn naar Marchal's figuren gereprodu- 

 ceerd. Ook door details in den anatomischen bouw is L. corni 

 van andere LecaniumsoortQn te onderscheiden. Duidelijk treden 

 zulke details voor den dag, wanneer men door koken in eene 

 oplossing van bijtende potasch de vetbolletjes oplost. Figuur 2 is 

 gemaakt naar het winterstadium, welk stadium door den bouw der 

 sprieten en door de verdeeling van borstelharen en klieren voor 

 de onderscheiding der soorten het meest belangrijke is. Ik zal niet 

 uitvoerig ingaan op deze details ; alleen wil ik hier de aandacht 

 vestigen op de klierbuisjes aan den omtrek van het lichaam, 

 door welke zijdeachtige draden worden afgescheiden. Deze 

 draden zijn echter bij L. corni veel minder opvallend, dan bij 

 L. persicae. Bij laatstgenoemde soort zijn zij, ook na de tweede 

 vervelling, in groot aantal, tot een zoom gerangschikt, aan- 

 wezig ; bij L. corni zoo goed als niet. (In figuur 3 ziet men er 

 nog enkele). Veel fijnere klieren zijn het, die was afscheiden 

 juist in, de vier inhammen, waarvan men er twee aan elke 

 zijde van het lichaam ziet. In figuur 3 zijn de vier, door deze 

 uiterst dunne wasdraden gevormde klompjes, zichtbaar. 



Na de tweede vervelling, die in het voorjaar plaats heeft, zuigt 

 de dopluis zich voorgoed vast. Als de huid van een' appelschim- 

 mel, maar dan bruin op vuilgelen grond, is nu de rugzijde van 



