125 



het zuur ondergedompeld is, dan is de kans op ongelukken 

 zeer groot. Ik heb personen ontmoet, die meenen, dat men 

 het cyaankali, in papier gewikkeld, zoo wel in het zuur kan 

 werpen en dan vlug wegloopen. Er zi] hier uitdrukkelijk op 

 gewezen, dat men zich door eene dergelijke handelwijze in 

 levensgevaar begeeft. 



Als alle cyaankali is ondergedompeld en de inwerking een half 

 uur heeft geduurd, worden de deuren en luchtramen onder 

 inachtneming van de vroeger vermelde voorzorgen openge- 

 trokken. Na een half uur flink luchten kan men zich, onder 

 inhouden van den adem, in de kas begeven en na nog een 

 half uur er zonder gevaar in ademhalen. Als de inwerking 

 naar wensch heeft plaats gehad, blijft in de potten zwavelzuur, 

 zwavelzuurkalium en water achter. Men ziet dus eene vloeistof, 

 waarin eene grootere of kleinere hoeveelheid kristallen zijn 

 uitgeschoten. Een weinigje blauwzuur blijft hierin nog opgelost, 

 terwijl somtijds de inhoud blauw gekleurd is door Berlifnsch 

 blauw, dat zich vormen kan, wanneer sporen ijzerroest in het 

 ontwikkelingsvat aanv/ezig zijn. Als geen kinderen of huisdieren 

 in de buurt kunnen komen, werpe men de resten uit de pot- 

 ten, onder toevoeging van kalk, op den composthoop. Zoo 

 wordt nog van de bemestingswaarde van het zwavelzuurkalium 

 en van het zwavelzuur, dat zich met kalk tot gips verbindt, 

 geprofiteerd. Het overgeschoten cyaankali en zwavelzuur moet 

 weer zorgvuldig worden weggesloten. 



Eene berookte kas blijft nog dagen lang zeer flauw naar 

 blauwzuur rieken. Men behoeft zich, zooals ik reeds boven 

 opmerkte, echter niet bezorgd te maken, dat op de boomen, 

 op den grond of aan de wanden een giftig residu achterblijft. 



Na eenige dagen vallen de perzikdopluizen verdroogd op 

 den grond of, zoo er al eenige blijven zitten, laten ook deze 

 bij de minste aanraking van de twijgen los. Merkwaardig is 

 het, dat de door sproeimiddelen gedoode jonge dopluizen uit- 



