147 



van de praktijk van alle takken der bodemkultuur, de menigte 

 nieuwe onderzoekingen, die in zijn bewonderenswaardig werk 

 zijn opgehoopt. 



De opvatting van Sorauer stond — althans een aantal jaren 

 geleden — geheel tegenover die van de meeste phytopatho- 

 logen. Toen eenmaal de groote rol bekend was geworden, 

 die onderscheiden parasitaire zwammen als oorzaak van plan- 

 tenziekten kunnen spelen, werd aan de kennis van zwammen 

 en van hare ontwikkeling een al te groot gewicht gehecht; 

 vond men een' parasiet op eene zieke plant, dan werd aan- 

 genomen, dat die per se de oorzaak der ziekteverschijnselen 

 moest zijn; ja zelfs zwammen, die in hoofdzaken van sapro- 

 phytische natuur zijn, werden maar al te vaak als de boos- 

 doeners aangezien. Langzamerhand begonnen de vakmannen 

 anders te redeneeren: men m.oest, wanneer op eene zieke 

 plant eene zwam werd waargenomen, althans eerst besmet- 

 tingsproeven nemen ; wanneer eene gezonde plant met de 

 sporen van eene zwam werd besmet, en deze vertoonde daarna 

 de verschijnselen van eene bepaalde ziekte, dan werd zij be- 

 schouwd als de oorzaak dezer ziekte. Maar de bedoelde besmet- 

 tingsproeven werden gewoonlijk in het laboratorium genomen, 

 onder voorwaarden, welke voor de zwam zoo gunstig-, voor 

 de voedsterplant zoo ongunstig mogelijk waren. Het ligt voor 

 de hand, dat het van 't allergrootste belang is, dat worde 

 nagegaan, van welke omstandigheden nu het vooral afhangt, 

 of de bedoelde parasiet die plantensoort al dan niet ziek 

 maakt. Hierop te hebben gewezen en in zeer vele gevallen die 

 omstandigheden te hebben nagegaan, is de grootste verdienste 

 van Sorauer; en tegenwoordig kan worden gezegd, dat de 

 meeste phytopathologen op het zelfde standpunt staan als hij, 

 al schatten ook velen van hen de beteekenis der parisitaire 

 zwammen als rechtstreeksche ziekteoorzaak hooger dan blijk- 

 baar Sorauer doet. 



