mj 
De zieke vlasplanten vertoonden even boven den grond 
eigenaardige krommingen van den stengel. De zaadlobben 
waren soms abnormaal groot en vleezig; de stengel was op 
die gekromde plaatsen verdikt en van zijscheuten voorzien, 
terwijl de daaraan bevestigde bladeren breed, verdraaid, en 
soms opgezwollen waren. De planten, die op deze wijze 
misvormd waren, kwijnden eenigen tijd, doch later groeiden 
velen er door heen. Boven het verdikte en gekromde gedeelte 
van den stengel groeide deze op normale wijze recht omhoog. 
Vóór eenige jaren hadden wij ook reeds zulke misvormde 
vlasplanten gekregen, doch van ouderen leeftijd. Die planten 
hadden zich echter, toen wij ze ontvingen, reeds weer her- 
steld; en wij konden toen niets meer aan de planten 
bespeuren, dat de oorzaak van die kronkeling in den stengel 
zou kunnen zijn. (Zie « Landbouwkundig Tijdschrift », 
1899, bl. 117). 
Zooals reeds gezegd werd, kregen wij in ’t voorjaar 
1902 zieke vlasplanten in vrij jongen toestand, van 1 tot 
10 e. M. lengte ongeveer. Na onderzoek bleek ons dat de 
zeer jonge vlasplantjes Tylenchus devastatriw bevatten. 
Nooit gelukte het ons echter, meer dan één of twee exemplaren 
in een plantje te vinden, wat bij andere plantensoorten, die door 
aaltjes ziek worden, doorgaans wèl het geval is. Zoodra de 
planten iets langer waren dan een paar cM., was van de 
aanwezigheid van aaltjes niets meer te ontdekken. Of dit 
nu kwam door dat de aaltjes, als de vlasplanten grooter zijn 
geworden, eruit trekken, of dat zij in de grooter geworden 
planten moeilijker te vinden waren, — zooveel is zeker dat de 
in de zeer jonge vlasplanten binnendringende aaltjes, die eerst 
hypertrophie en daardoor krommingen en opzwellingen van 
stengel en bladeren in ’tleven roepen, op den duur in de 
vlasplanten niet kunnen aarden, en zoo de kleine parasieten 
ook al niet de door hen betrokken vlasplanten spoedig gaan 
