Azië voor, maar slechts plaatselijk. Het auerhoen en het 
hazelhoen ontbreken beiden in Nederland geheel. (1) 
Dit is natuurlijk eveneens het geval met het rakelhoen, 
dat een bastaardvorm is tusschen auerhoen en korhoen, en 
dus alleen dààr kan worden aangetroffen, waar de beide 
soorten naast elkander leven. In de meeste streken van 
Midden-Europa komt het rakelhoen slechts zeer zelden voor, 
wijl daar slechts weinige plaatsen zijn, waar de beide stam- 
ouders in aanmerkelijk aantal worden aangetroffen. In 
Skandinavië echter vindt men hier en daar het rakelhoen 
tamelijk veelvuldig. 
Het korhoen heeft een’ naar achteren verbreeden, in 
't midden ingesneden staart, een’ zwarten snavel, over de 
vleugels een’ witten dwarsband. Overigens is er veel ver- 
schil tusschen de beide sexen. — De haan is veel grooter 
dan de hen; hij bereikt eene lengte van 58 cm. en een 
gewicht van bijna 2 kgr., terwijl het wijfje niet langer 
wordt dan 45 à 46 em. en nauwelijks 1,5 kgr. weegt. 
De staart is bij 't mannetje veel grooter dan bij het wijfje, 
bijkans 17 em. lang; hij is liervormig, d. i. zóó dat de beide 
helften aan haar uiteinde halvemaanvormig naar voren zijn 
gekromd. Bij het wijfje is slechts eene aanduiding van zooda- 
nige kromming aanwezig. Ook de kleur is bij de beide 
sexen geheel verschillend : het volwassen mannetje is geheel 
blauwzwart met metaalglans; het wijfje is, evenalsde jongen, 
roestkleurig met zwarte, halvemaanvormige plekken. Bij 
den haan zijn de onderste staartdekveeren helder wit; zij 
steken een weinig voorbij de middelste, zeer korte stuur- 
pennen uit. Boven de oogen heeft het mannetje een’ kalen, 
helderrooden, met wratjes bedekten kam. Bij het éénjarige 
(1) Een maal (in 1895) werd nabij onze Oosterlijke grenzen (Winters- 
wijk)een vrouwelijk hazelhoen gevangen. 
