bil MES 
mannetje is zoowel deze kam als de metaalglans der veeren 
nog weinig opvallend. Het wijfje heeft ook een’ kam, 
maar die is veel bleeker en kleiner dan bij den haan. 
Het korhoen bewoont in vrij grooten getale het hooge 
Noorden, met name Skandinavië, maar komt eveneens voor 
in verschillende streken van Midden-Europa totaan de Alpen 
en in Rusland en Siberië tot het Amurgebied. Het is even- 
wel een vogel, die niet het dichtste woud bewoont, maar 
zich bij voorkeur ophoudt in heidestreken, die aan venen 
grenzen, en behalve met heide, begroeid zijn met boschbessen, 
jeneverbessen, braamstruiken of ander struikgewas, vooral 
ook met berken. In Nederland wordt het verreweg het 
meest aangetroffen op dergelijke terreinen in Groningen, 
Drenthe en Overijsel. Ook op de heivelden in Gelderland 
komt het voor, en in den laatsten tijd heeft het zich ook in de 
provincie Utrecht vertoond. (1) 
De korhoenders houden zich daar op meestal op den 
grond, maar ook in de boomen; slapen doen zij altijd in de 
boomen; het meest vindt men ze zittende op een’ tak van een’ 
berkenboom, van daar de Duitsche naam « Birkhuhn ». 
Het korhoen is schuw van aard, loopt zeer snel en vliegt 
beter en minder zwaar dan de meeste hoendervogels. Het 
is een standvogel, dat wil zeggen : het blift het geheele jaar, 
winter en zomer, in de streek, waar het geboren en getogen 
is, zonder zich over zeer groote afstanden te verplaatsen. 
Toch is het korhoen geen typische standvogel, daar het in 
den herfst en den winter eene neiging vertoont om rond te 
zwerven. De hanen en de hennen vereenigen zich ieder 
afzonderlijk tot troepjes, die nu hier, dan daar heen trekken. 
Vooral de hanen vormen dan dikwijls groote zwermen. 
De paartijd valt in 't midden van Maart. Vóór tot de 
(1) Zie o.a. Dr P. G. Buekers, « Onze Vogels «, bl. 320. 
