paring zelve wordt overgegaan, grijpt gewoonlijk 's morgens 
vroeg, zelfs vóór zonsopgang — eene eigenaardige hofmakerij 
aan de wijfjes plaats, door de Duitschers « Balzen » genoemd. 
Het is niet noodig, hier ter plaatse daarover nader uit te 
weiden. Wie daarover iets meer wil vernemen, dien verwijs 
ik o.a. naar D". P. G. Buekers, « Onze vogels », bl. 321. 
In Mei krabt de hen een gaatje in den grond, een ondiep 
kuiltje, tusschen heide- of boschbessenstruiken; zij bedekt 
den bodem met dorre bladeren, gras of andere ruigte. Zij 
legt daarin vervolgens hare eieren, minstens een half dozijn, 
maar ook wel een dozijn of zelfs meer. Deze eieren zijn iets 
kleiner dan een kippenei, lichtgeel met bruinachtige vlekjes. 
Het korhoen broedt 27 dagen. De moeder houdt de kuikens 
aanvankelijk onder hare vleugels; maar reeds na enkele 
dagen kunnen deze zooveel vliegen, dat zij de laagste takken 
van een’ boom kunnen bereiken. 
Dat het korhoen een zeer geschat wild is, mag als 
bekend worden verondersteld. 
Het voedsel van dezen vogel bestaat uit zaden van 
allerlei planten, uit knoppen van verschillende loof- en 
naaldboomen, uit topjes van heidekruid en van boschbes- 
schenstruiken, uit bottels van rozen, uit boschbessen, jene- 
verbessen en bramen, en verder uit allerlei bladeren. Ook 
insekten en wormen eet hij gaarne, vooral de poppen uit 
mierenesten (zoogenaamde « miereneieren »), waarmee de 
moeder gaarne hare jongen voedt. Wel eet het korhoen 
soms zaden van boekweit en korrels van graangewassen ; 
maar de schade, hierdoor teweeggebracht, is niet zoo groot 
dat zij in aanmerking mag komen. In mijne « Land= 
bouwdierkunde»(1879; 1, bl. 412) eindigde ik dan ook mijne 
bespreking van het korhoen met deze woorden : «Schadelijk 
is t korhoen niet ». 
Ik vind in geen der mij toegankelijke boeken iets ver- 
