meld omtrent schade, door dezen vogel aan de houtteelt toe- 
gebracht. 
Geheel anders is de ervaring der Duitsche houtvesters 
aangaande het auerhoen. Altum zegt aangaande dezen 
vogel (« Forst-Zoologie », 1, 2° druk, bl. 450) : « Al naar 
het jaargetijde verandert hij zijne plaats van oponthoud, 
en wel. in verband met zijn voedsel. In ‘t algemeen 
houdt hij van warme, zonnige hellingen, waar hij in den 
zomer veel in kreupelboschjes en in het onderhout rond- 
trekt, terwijl hij zich gedurende den winter bijkans uitsluitend 
op boomen ophoudt, voornamelijk op naaldboomen. Bepaal- 
delijk de haan voedt zich in dien tijd bijkans uitsluitend met 
naalden; ja ook nog in den tijd van het « Balzen » vindt men 
zelden iets anders dan naalden in zijnen krop en zijne maag, 
vergezeld van kleine steentjes. Overigens voedt hij zich in 
‘t voorjaar met boomknoppen, jonge scheuten en kiemplan- 
ten. Het auerwild, in ’t bijzonder de haan, is dus bij de 
houtvesters algemeen als schadelijke vogel bekend. En 
daar hij lang op dezelfde plaats verwijlt, kan de schade dik- 
wijls plaatselijk zeer in ‘t oog vallen. Hij bijt de jonge 
sparren na het verplanten sterk aan, zoodat zich tengevolge 
van deze beschadiging dubbele toppen vormen. _«Oberforst- 
rath » Judeich meldde dat vooral de kweekbedden veel van 
het auerwild te lijden hebben. Op onze groote academische 
herfstexcursie in 1876 werd ons zulk een kamp met vijfjarige 
verplante boompjes in het district Torfhaus, dat drie jaren 
lang door het auerwild erg te lijden had, getoond. Tusschen 
de boompjes lag nog eene groote massa van de zeer karak- 
teristieke uitwerpselen. De maag vond ik herhaaldelijk 
met beukenknoppen gevuld. « Oberforstrath » König te 
Eisenach schoot, om nauwkeurig de auerwildschade te 
bepalen, een’ haan na zijn ontbijt, en vond bij de opening in 
diens maag 1500 sparrentoppen. Het bestuur van de 
