Ek We 
Waldsteinsche heerlijkheid in den omtrek van Weisswasser 
klaagde dat de jonge boompjes door het auerwild zeer ernstig 
leden. In het Altenburger district was een kamp jonge 
boompjes door deze vogels als met eene schaar volkomen 
afgesneden. De haan bijt namelijk de jonge scheuten zoo 
scherp af alsof zij met eene schaar afgeknipt waren. 
« Van minder belang is zeker wel dat hij in den winter 
naalden eet; maar wijl hij dan duizenden knoppen mee opeet, 
is ook dat geenszins onverschillig. Daarbij komt dat het 
naalden afbijten slechts plaatselijk geschiedt, maar dan ook 
op eene ongehoorde manier. Zoo zegt Naumann, nadat hij 
heeft medegedeeld dat niet alleen in den paartijd, maar ook 
in den winter naalden van dennen, sparren en zilversparren 
met knoppen van naald- en loofboomen bijkans zijn eenig 
voedsel zijn : « Hij is dan zoo zeer op zijn gemak gesteld, dat 
hij een’ boom gewoonlijk niet eerder verlaat, vóór hij 
hem geheel van naalden beroofd heeft ». Ook in den zomer, 
aldus gaat Naumann voort, zijn groene naalden, en met 
name de jonge scheuten der naaldboomen, zijn hoofd- 
voedsel. Hij zoekt zijn voedsel meer op de boomen dan op 
den grond. » Na deze en vele andere mededeelingen en 
klachten moet men den auerhaan als een’ voor de houtteelt 
zeer schadelijken vogel beschouwen. De hen, die met de 
jongen meer over den grond rondsluipt, schaadt minder. 
Zij eet weliswaar ook boomknoppen en jonge scheuten, 
maar niet zooveel, en meestal van allerlei loofhout; boven- 
dien eet zij ook veel andere voorwerpen : zij eet bessen, 
pikt bladeren van allerlei kruidachtige planten, eet ook 
zaden van naaldboomen en graankorrels, en verder insekten, 
larven en wormen. De jongen leven meest van insekten- 
voedsel; de hen krabt voor hen de mierennesten uiteen, om 
hen de poppen (« miereneieren ») te laten oppikken. » 
Van al de euveldaden, aan jong naaldhout door den 
