Bn 
zijn deze op het oogenblik van het omvallen van den halm, 
vooral als de weersgesteldheid vochtig is geweest, reeds 
grootendeels weggerot, zoodat de plant zich gemakkelijk 
uit den grond laat trekken. Ook het inwendige weefsel 
van de halmbasis is bruin geworden, zooals blijkt als men 
deze met een scherp mes dwars doorsnijdt; de harde con- 
sistentie is daarbij verdwenen, het weefsel is slap geworden. 
Een mieroscopisch onderzoek toont al spoedig, dat een 
zwam zich in die zieke gedeelten genesteld heeft. Het 
geheele weefsel is doorwoekerd door zwamdraden, die hier 
en daar door de opperhuid naar buiten treden; daar nemen 
zij een donkere kleur aan en vormen vaak, door korte ver- 
takking en ineenstrengeling, dichte kluwentjes — dat zijn de 
zwarte puntjes, die wij reeds met het bloote oog konden zien 
zitten op de zieke halmbasis. 
Het spreekt vanzelf, dat een door den tarwehalmdooder 
aangetaste halm, tenminste als de voortwoekering van het 
zwamweefsel reeds vrij ver is voortgeschreden, weinig 
voedsel meer uit den grond kan putten. Is dus de ziekte 
vroeg opgetreden, en heeft zij snel voortgang gemaakt, 
— zoodat het omvallen der halmen reeds half Juni plaats 
vindt — dan komt er van de korrelvorming niet veel terecht 
en kan de schade zeer aanzienlijk zijn. Treedt de ziekte 
echter laat op of maakt zij slechts langzaam vorderingen, 
dan kan het gebeuren, dat de halm reeds al de noodige 
voedingstoffen uit den grond verzameld heeft en het rijpings- 
proces aan de omgevallen halmen vrij normaal verloopt, 
In dergelijke gevallen valt de oogst nog zeer mee. Zoo was 
het ook in 1902, hoewel op sommige plaatsen de eerste 
verschijnselen reeds vrij vroeg, einde Juni, optraden. Een 
bekend landbouwkundige uit Groningen schreef ons hier- 
over : « Zeer vele halmen zijn bij nauwkeurig onderzoek 
duidelijk min of meer aangetast zonder echter zeer veel 
