Ne 
vooral Frank (1), die hierop de aandacht vestigde. Vele 
landbouwers beweren n.l., dat aardappelen en sommige 
peulgewassen in dit opzicht een slechte voorvrucht voor 
tarwe vormen, terwijl bieten als voorvrucht het optreden van 
den tarwehalmdooder zouden tegenwerken. Maar zulke 
opgaven moeten met voorzichtigheid beoordeeld worden en 
dikwijls hoort men dan ook, dat van de voorvrucht geen 
merkbaren invloed op de ziekte te bespeuren is. 
3° Bemesting. De invloed, die de voeding van de 
planten kan hebben op haar vatbaarheid voor infectieziekten, 
wordt allengs meer en meer erkend. Bij den tarwehalm- 
dooder zijn hieromtrent nog geen zekere feiten bekend 
geworden, maar toch zou het niet onwaarschijnlijk zijn, dat 
er ook hier éen dergelijke invloed aanwezig was. Immers 
bij den roggehalmbreker, die in zijn levenswijze zoo veel 
overeenkomst vertoont met den tarwehalmdooder, is iets 
dergelijks in Frankrijk waargenomen (2). Daar bleek het 
n. Ll. dat een sterke phosphorbemesting de ziekte tegenging. 
Bovendien werd herhaaldelijk geconstateerd, dat tarwe, 
die geil gegroeid was, het sterkst van den tarwehalm- 
dooder te lijden had; vandaar dan ook, dat op zware 
klei- of stikstofrijke veengronden de ziekte meestal sterker 
optrad dan op schralere grondsoorten en hetzelfde was soms 
het geval na een zeer rijke stikstofbemesting. Evenwel 
scheen Frank (3) uit eenige proeven tot de slotsom te moeten 
komen, dat een bemesting met chilisalpeter geen merkbaar 
nadeeligen invloed had. 
(1) Jahresbericht des Sonderausschusses für Pflanzenschutz 1899, 
bl. 247. 
(2) Zie Frank, Kampfbuch 1897, bl. 68. 
(3) Beeinflussung von Weizenschädlinge durch Bestellzeit und 
Chilisalpeterdüngung. (Arb. aus der Biol. Abt. am Kais. Gesundh. 
Amt, I, 1, 1900). 
