se Wiens 
halmdooder woekert) is het eerst volwassen en dus alleen 
kort na de ontkieming zou de halmdooder in dat halmlid 
kunnen indringen. Nu komt hierbij, dat de temperatuur 
van grooten invloed is op de groeikracht en de infectie- 
kracht van zwammen ; bij een lage temperatuur staat hun 
groei bijna geheel stil en zullen zij niet in staa: zijn een 
plant met succes aan te vallen. Daarom zal een zwam in den 
winter maar hoogst zelden gelegenheid hebben planten aan 
te tasten — hoe hooger echter de temperatuur in den winter, 
des te grooter de kans. Zoo kunnen wij begrijpen, dat in 
den herfst, als het weer nog zacht is, de halmdooder in de 
gelegenheid is het jonge tarweplantje aan te vallen, terwijl 
hij hiertoe ’s winters niet meer in staat is, en evenmin in 
‘t volgend voorjaar, wanneer de temperatuur wel zachter 
wordt en de zwam weer begint te groeien in den grond, 
maar de tarweplant dan al te oud is en het onderste halmlid 
stevie genoeg is geworden om den aanval te kunnen weer- 
staan In de hierboven aangehaalde woorden van onzen 
inzender is natuurlijk de uitdrukking « sporen van de 
zwam » verkeerd gebruikt, omdat de halmdoeder, zooals 
reeds uiteengezet werd, eerst in ‘t vroege voorjaar zijn 
sporen vormt; maar het is het zwamweefsel, het mycelium, 
dat in den herfst noe groeit en besmet. 
Wij moeten er echter op wijzen, dat onze verklaring 
slechts berust op de onderstelling, de hypothese, dat de 
besmetting reeds in den herfst plaats vindt, bewezen is dit nog 
niet. Misschien komt het sommigen der lezers onwaar- 
schijnlijk voor, dat de besmetting zoo vroeg zou plaats vinden, 
omdat de ziekte zich eerst zoo laat uit (einde Juni van ’t vol- 
gende jaar), maar dit heeft toch niets onwaarschijnlijks, 
want met tal van ziekten is het evenzoo gesteld (ik noem 
slechts den brand der eraangewassen). 
