— 126 — 
en wel zóó dat telkens boven op eene conidie weer eeuo 
jongere conidie gevormd wordt; terwijl ook de lager gezeten, 
oudere conidiën door zijdelingsche knopvorming nieuwe 
bd b, 
Tr 
Fig. 1. — Hoopje conidiëndragers van Monilia fructigena, uit de schil van 
een’ appel te voorschijn komende, e= waslaagje van de appelschil. Bij ec is de 
opperhuid van den appel omhoog geheven, en nauwelijks meer herkenbaar. Bij p 
ziet men eenige resten van het vruchtvleesch; daartusschen het zwamweefsel, dat 
zieh naar buiten toe tot een hoopje conidiëndragers met eivormige sporen uit- 
breidt (0). 
De conidiën zelve ontkiemen, nadat zij van hare conidiëndragers losgeraakt 
zijn, buiten op de wondvlakte der vrucht. Zij kunnen ook, terwijl zij blijven zitten, 
zelven draadvormig uitgroeien (f). Nadat het zwamhoopje uit den appel te voor- 
schijn is gekomen, vergroot het zich ook zijdelings; bij v breiden zich zwam- 
draden zijdelings uit; en ook deze zwamdraden kunnen nieuwe ketens van coni- 
diën voortbrengen (r). (Naar Sorauer). 
conidiën kunnen opleveren, die alweer aan haren top ketens 
van conidiën voortbrengen. 
De Monilia's kunnen ook sklerotiën vormen; deze 
onderscheiden zich evenwel van de sklerotiën van Sclero- 
tinia en van Claviceps (de moederkorenzwam). _Laatst- 
