en el EE 
derde van ‘t oorspronkelijke volumen der vrucht behouden. 
Op de oppervlakte der vrucht vertoonen zich weldra zwam- 
kussentjes, bestaande uit dicht opeengehoopte zwamdraden, 
die aan hunne oppervlakte massa’s conidiënreeksen vormen, 
waaraan men ziet dat de zwam tot het geslacht Monilia 
behoort. Vaak zijn dergelijke kussentjes op de vruchtschaal 
meer of min regelmatig, in kringen geplaatst, terwijl van 
dergelijke kringen verscheiden om hetzelfde middelpunt zich 
uitstrekken. Deze regelmatige plaatsing der zwamkussent- 
jes in concentrische kringen treft men meer bij appels en 
andere pitvruchten aan dan bij de steenvruchten en bij 
bessen. Soms vallen de aangetaste vruchten lang vóór 
de rijpte van de gezonde vruchten af ; maar vaak blijven zij 
zitten, en dan niet slechts tot in den nazomer of den herfst, 
maar zelfs gedurende den ganschen winter. 
Nog moet ik even in ‘tbijzonder spreken over de Monilia- 
ziekte van de hazelnoot. Worden hazelnoten aangestast, dan 
ziet men hare oppervlakte met bruine strepen of banden 
bedekt, en wel meestal van de basis der noot af te beginnen. 
De bruine plekken der schaal worden eenigszins week, en 
laten zich met den vinger gemakkelijk indrukken. De aldus 
aangetaste hazelnoten vallen af vóór de gezonde hazelnoten 
rijp zijn, maar toch gewoonlijk niet vóór zij hare normale 
grootte hebben bereikt. Wanneer zij een’ tijdlang op den 
grond hebben gelegen, ziet men de grijswitte zwamhoopjes 
van Monilia op de schaal verschijnen. — 
Hebben wij in ’t bovenstaande in ruwe trekken de 
verschijnselen van het Monilia-rot der vruchten beschreven, 
wij komen daarop nog nader terug, wanneer de zwam, welke 
deze ziekte veroorzaakt, nader — ook in hare leefwijze — 
behandeld is. Eerst willen wij ook de Moniliaziekte der 
ooftboomtwijgen in ruwe trekken schetsen. _ Deze ziekte tast 
