= 135 — 
weldra groeit de zwam ook door den bloemsteel heen, en 
bereikt aldus de basis van de bloemeroep, dus het vrucht- 
takje, waarop deze gezeten is. Mochten er eene of meer 
bloemen van deze bloemgroep gezond zijn gebleven en tot 
vruchtzetting zijn overgegaan, dan kunnen deze gespaard 
blijven ; maar dikwijls groeit van de basis der bloemgroep 
uit de zwam door de noeg gezonde vruchtstelen naar boven 
en doet deze vruchtstelen ook afsterven, en daarmee natuur- 
lijk de daarop gezeten vruchtjes. De blaadjes, welke aan 
de basis van de bloemgroep zitten, worden eveneens door 
de zwam doorwoekerd, en gaan weldra dood. De zwam 
gaat in het vruchttwijgje over en van daar uit in de jonge 
bebladerde twijg. Van uit deze strekt zieh de Moniliazwam 
door de bladstelen in de bladeren uit, hoofdzakelijk langs 
de nerven;-en alle door haar doorwoekerde deelen worden 
bruin en gaan dood Zijn er soms bladeren, waar de zwam 
niet in opgroeit, dan blijven deze langer groen; maar toch 
moeten zij sterven, wijl de twijg, waarop zij gezeten zijn, 
dood gaat. Aanvankelijk schijnt alleen de teeltweefsellaag 
(het cambium) door de zwam te worden bewoond, maar 
weldra groeien van deze uit hare draden naar buiten toe 
in ’t bastgedeelte, en naar binnen toe in ’t houtgedeelte op, 
en zelfs wordt ook het merg ten slotte door de Monilia- 
draden doorwoekerd. De zieke twijgen vertoonen doorgaans 
weldra eene vrij sterke uitvloeiing van gom 
Zeer spoedig na het uitbreken der ziekte treedt de zwam 
op de aangetaste plaatsen aan de oppervlakte, in den vorm 
van kleine zwamkussentjes of schimmelzoden, die ongeveer 
aschkleurig grijs zijn (fig Sen 6, p); deze bestaan uit door- 
éêngevlochten draden, waarop de conidiënsnoeren zich vor- 
men. Men vindt deze zwamkussentjes eerst aan den stempel 
en de meeldraden van de gestorven bloemen, maar weldra 
ook aan de doode, neerwaarts gebogen bloeinstelen (fig. 5 
