— 138 — 
geheel vrij bleef, maar in de laatste jaren is herhaaldelijk 
gebleken, dat dit niet altijd het geval is. Toch blijven soms 
meikersen, die tusschen door en door zieke morellen in staan, 
gespaard. Geen enkele soort van kersen schijnt geheel 
onvatbaar te zijn. Zeer weinig vatbaar is de Westerleesche 
kriek, die men daarom in de laatste jaren in het Oldambt 
heeft aangekweekt om de morel te vervangen, waarvan de 
oogst telken jare mislukte. 
Op zware kleigronden lijden de morellen en andere 
kersen meer aan de Moniliaziekte dan op meer mullen, goed 
doorlatenden grond; op plaatsen, waar de wind goed door de 
kronen kan waaien, minder dan waarde boomen zeer beschut 
zijn. Sorauer brengt dit in verband met de omstandigheid, 
dat op dergelijke beschutte plaatsen de boomen meer van 
vorst lijden; hij houdt het ervoor, dat boomen, die den vori- 
gen winter door vorst werden beschadigd, meer van de Moni- 
liaziekte te lijden hebben. 
Thans gaan wij over tot de bespreking van de Monilia- 
ziekte der pruimen _ Ook op de vruchten van den pruime- 
boom vertoonen zich degrijzezwamkussentjes van de Monilia 
(fig. 3), en de aangetaste vruchten schrompelen later ineen; 
vooral de roode eierpruimen worden op deze wijze erg 
aangetast. Bij sommige soorten van pruimen evenwel, met 
name bij Reine Claudes en bij Mirabellen, tast de zwam wèl 
de vrucht aan, maar vormt zij geene zwamhoopjes aan de 
oppervlakte. De aangetaste Reine Claudes worden blauw- 
erijs, de Mirabellen bruin. — De ziekte vertoont zich het 
meest in vochtige jaren. 
De aan Moniliarot lijdende pruimen blijven gewoonlijk 
niet lang aan de boomen zitten, maar vallen vroeg 
af. Daarom is het, om verdere besmetting te voorko- 
men, goed de boomen na regen te schudden en de daarbij 
