— 140 — 
Appelen lijden veel aan Monilia-rot. Zij kunnen op 
iederen leeftijd worden aangetast, worden bruinen vertoonen 
dan eene menigte grijze zwamhoopjes, meestal meer of minder 
duidelijk in concentrische kringen gerangschikt. (Plaat 1.) 
Wanneer men appelen kunstmatig besmet, door met eene 
naald onder de schil conidiën van Monilia te brengen, ver- 
toonen zich de concentrische kringen duidelijker dan bij 
appelen, die in de natuur zijn besmet geworden. _Waar- 
schijnlijk ligt de oorzaak daarvan hierin : dat in de natuur 
zoo'n appel vaak op verschillende plaatsen te gelijk besmet 
wordt, Woronin beweert, dat door de volledig ongeschon- 
den opperhuid van den appel de Monilia-draden niet kunnen 
binnendringen, zoodat alleen appelen, die kleine wondjes 
bezitten, kunnen worden geïnfecteerd. 
Soms vallen de door Monilia aangetaste appelen op den 
grond; maar vaak ook blijven zij aan den boom zitten, waar 
zij dan tot lichamen ineenschrompelen, die nog geen derde 
gedeelte van den oorspronkelijken omvang hebben. (Plaat 11.) 
Naast den bovenvermelden, gewonen vorm van Monilia- 
rot, waarbij de siekeappel bruin en geheel metlichtgekleurde 
zwamhoopjes bezet wordt, komt nog een andere vorm van 
Moniliarot bij de appelen voor, die zich geheel anders voor- 
doet. De aangetaste appel is koolzwart, een’ tijd lang 
glimmend, stijf en glad van wand; eerst later schrompelt 
hij ineen; en uitwendig is van de zwam — althans in den 
aanvang — niets te zien. Eerst het mikroskopisch onder- 
zoek leert, dat de appel inwendig door het mycelium van de 
Monilia doorweven is. Soms gebeurt het evenwel dat toch 
later, op gewonde plekken der schil, zwamhoopjes te voor- 
schijn komen. Vooral Reinetten worden, in de laatste jaren 
door dezen vorm der ziekte, dien men het « zwart rot » 
noemt, aangetast, Volgens Woronin hangt het bepaaldelijk 
van de dikte der cuticula van de opperhuid der appels af, 
