— T4l — 
welke de vorm van rot is, die zich bij de Moniliaziekte ver- 
toont. Is de cuticula betrekkelijk dun, dan wordt de appel 
bruin en komen de eonidiën-kussertjes in concentrische 
kringen naar buiten. Is de cuticula dikker, dan kan de 
zwam er niet door heen naar buiten komen; en dan vormt zij 
onder die cuticula eene zwarte, pantserachtige laag van skle- 
rotiumachtige geaardheid, terwijl niet dan bij uitzondering 
conidiënkussentjes worden gevormd. — 
In de laatste jaren zijn mij eenige malen gevallen onder 
de oogen gekomen van ’t afsterven der toppen van bebladerde 
appeltwijgen door de inwerking van Monilia. (Plaat HI.) 
Sorauer meldt dat het vooral bij zachthoutige, weelderig 
groeiende appelboomen — zooals Kaiser Wilhelm — voor- 
komt dat de zwam door den vruchtsteel heen in ’t hout 
dringt en de toppen der twijgen tot afsterven brengt. 
Wat de bestrijdingsmiddelen tegen de Moniliaziekte der 
appelboomen betreft, zij verwezen naar bl. 183; het zij mij 
evenwel vergund, er hier met nadruk op te wijzen, dat men 
vooral niet de rotte, afgevallen of afgeplukte, appelen op den 
komposthoop moet brengen, maar dat men ze door vuur 
moet vernietigen. 
Bij peren treedt het Moniliarot onder gelijke verschijn- 
selen op als bij appelen; en wel kan men ook hier het gewone 
Moniliarot onderscheiden, waarbij zich eene menigte zwam- 
kussentjes aan de oppervlakte van de bruine peer vertoonen, 
tegenover het « zwartrot », waarbij de peren geheel zwart 
worden met leerachtig, glimmende schil. Vooral in natte 
jaren treedt het Moniliarot veel bij peren op. Deels zit hem 
dat in de omstandigheid, dat vochtig weer de ontkieming 
en in ’t algemeen het gedijen van de Monilia in de hand 
werkt ; maar deels ook in het feit dat in natte jaren de peren 
vele kleinere of grootere barsten bezitten, waardoor de 
10 
